Otwórz menu główne

Tadeusz Kazimierz Zielniewicz (ur. 1 lipca 1952 w Poznaniu[1]) – polski historyk sztuki i konserwator zabytków, w latach 2010–2017 dyrektor Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie.

Tadeusz Zielniewicz
Ilustracja
Tadeusz Zielniewicz (druga połowa lat 80.)
Data i miejsce urodzenia 1 lipca 1952
Poznań
Zawód, zajęcie historyk sztuki, konserwator zabytków
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

ŻyciorysEdytuj

Syn Kazimierza i Anny[1]. Absolwent XI Liceum Ogólnokształcącego w Poznaniu (1971). W 1975 ukończył studia w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Odbył następnie studia w zakresie konserwacji zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej[1].

Był reżyserem teatru studenckiego „Maski” w Poznaniu, dyrektorem Studenckiego Ośrodka Teatralnego i festiwalu „Konfrontacje Młodego Teatru”, następnie kierował gminnym ośrodkiem kultury w Głusku[1]. Był instruktorem do spraw kultury w komitecie wojewódzkim PZPR w Lublinie.

Od 1981 do 1987 pełnił funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków w Lublinie, od 1987 do 1995 zajmował stanowisko generalnego konserwatora zabytków w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W tym czasie zorganizował Państwową Służbę Ochrony Zabytków. Po odejściu z administracji publicznej pracował jako prezes zarządu spółki inwestycyjnej i jako rzeczoznawca. Udzielał się również jako ekspert sejmowej Komisji Kultury i Środków Przekazu[1].

W okresie 1995–1997 był kierownikiem biura stowarzyszenia Polskiej Rady Biznesu. Doradzał dyrektorowi Zamku Królewskiego w Warszawie w sprawach pozyskiwania funduszy pomocowych UE. W lipcu 2005 został powołany na stanowisko dyrektora Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie przez ministra Waldemara Dąbrowskiego[2]. W lutym 2007 złożył rezygnację z tego stanowiska, motywując to protestem przeciwko decyzji komisji konkursowej o wyborze projektu siedziby muzeum autorstwa Christiana Kereza[3]. W tym samym roku stanął na czele spółki Wejchert Golf Club. W lipcu 2010 został dyrektorem Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie[4]. W latach 2010–2015 zrealizował program rewitalizacji parku i znajdujących się w nim budynków o wartości ponad 130 mln złotych[5]. W lutym 2017 minister kultury i dziedzictwa narodowego odwołał go z tego stanowiska[6].

W latach 1988–1990 wchodził w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[7]. Uzyskał członkostwo w Międzynarodowej Radzie Ochrony Zabytków (ICOMOS) i Klubie Polskiej Rady Biznesu[1]. Zasiadał w radzie Fundacji Instytut Bronisława Komorowskiego[8].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

W 2011 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[9]. W 2012 został kawalerem I klasy norweskiego Norweskiego Orderu Zasługi[10]

Otrzymał nagrodę „Życie w Architekturze” oraz medal resortowy „Zabytek Zadbany” za zrealizowanie projektu rewitalizacji Pałacu Sobańskich w Warszawie. Za projekt adaptacji zabytkowej Starej Papierni w Konstancinie-Jeziornie otrzymał międzynarodowy medal „Europa Nostra”[11].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Who is who w Polsce. Wyd. I. Zug: Hübners blaues Who is who, 2002, s. 1471. ISBN 3-7290-0034-9.
  2. Dorota Jarecka, Dymisja Andy Rottenberg z Rady Programowej Muzeum Sztuki Nowoczesnej, „Gazeta Wyborcza” z 7 marca 2007
  3. Zielniewicz zrezygnował ze stanowiska dyrektora Muzeum Sztuki Nowoczesnej. pb.pl, 22 lutego 2007. [dostęp 2015-04-19].
  4. Tomasz Urzykowski: Nowy dyrektor Łazienek: zniosę zakaz wchodzenia na trawę. gazeta.pl, 17 lipca 2010. [dostęp 2015-04-19].
  5. Tomasz Urzykowski. Jak wiosna, to idziemy do Łazienek. „Gazeta Stołeczna”, s. 18, 14 kwietnia 2017. 
  6. Wicepremier Gliński odwołał dyrektora Łazienek. dziennik.pl, 28 lutego 2017. [dostęp 2017-03-03].
  7. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011. radaopwim.gov.pl. [dostęp 2015-04-19].
  8. O nas. bronislawkomorowski.org. [dostęp 2018-08-05].
  9. M.P. z 2011 r. nr 78, poz. 780
  10. Årsberetning 2012. Det kongelige hoff. (norw.). kongehuset.no, marzec 2013. s. 46–47. [dostęp 2015-04-19].
  11. Tomasz Urzykowski, Uratowana papiernia w Konstancinie, „Gazeta Wyborcza” z 15 października 2002