Tichon (Wasilewski)

Tichon, imię świeckie Nikołaj Wasilewski (ur. 19 kwietnia?/1 maja 1867 w Połtawie, zm. 17 lipca 1926 w Woroneżu) – rosyjski biskup prawosławny.

Tichon
Nikołaj Wasiljewski
Arcybiskup woroneski
Ilustracja
Kraj działania

Imperium Rosyjskie,
ZSRR

Data i miejsce urodzenia

1 maja 1867
Połtawa

Data i miejsce śmierci

17 lipca 1926
Woroneż

Miejsce pochówku ?
Arcybiskup woroneski (w Żywej Cerkwi)
Okres sprawowania

1923–1926

Wyznanie

prawosławie

Kościół

Żywa Cerkiew

Śluby zakonne

28 czerwca 1895

Diakonat

1895

Prezbiterat

17 lipca 1895

Nominacja biskupia

3 maja 1903

Chirotonia biskupia

26 maja 1903

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

26 maja 1903

Miejscowość

Kamieniec Podolski

Miejsce

Sobór św. Aleksandra Newskiego

Konsekrator

Krzysztof (Smirnow)

Życiorys edytuj

Był synem cerkiewnego psalmisty. Edukację teologiczną zdobył w połtawskiej szkole duchownej, następnie w seminariach duchownym w Połtawie i Kijowie oraz w Kijowskiej Akademii Duchownej, gdzie w 1891 uzyskał stopień kandydata nauk teologicznych. Pracował od tego samego roku jako inspektor eparchialnej szkoły żeńskiej działającej przy eparchii połtawskiej w Ładynie, zaś w 1892 został wykładowcą szkoły duchownej w Chersoniu. 28 czerwca 1895 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Tichon, święcenia kapłańskie przyjął 17 lipca. Został także inspektorem seminarium duchownego w Tomsku. Trzy lata później otrzymał godność archimandryty i objął stanowisko rektora seminarium duchownego w Mińsku, którego inspektorem był już od 1897[1].

3 maja 1903 Świątobliwy Synod Rządzący nominował go na biskupa bałckiego, wikariusza eparchii podolskiej. Chirotonia biskupia odbyła się 26 maja w soborze św. Aleksandra Newskiego w Kamieńcu Podolskim. W 1905 biskup Tichon został ordynariuszem eparchii kostromskiej i galickiej[1]. W 1913, w czasie obchodów 300-lecia panowania dynastii Romanowów, otrzymał godność arcybiskupią. W roku następnym został arcybiskupem kurskim i obojańskim[1].

Nieprzychylnie przyjął rewolucję lutową, toteż we wrześniu 1917 razem z grupą innych niechętnych Rządowi Tymczasowemu biskupów został odwołany z katedry. Jako miejsce pobytu wyznaczono mu monaster Trójcy Świętej w Kalazinie, gdzie miał zamieszkiwać na prawach przełożonego. Do czynnej pracy duszpasterskiej wrócił w 1918, gdy był przez rok locum tenens wikariatu ałatyrskiego eparchii symbirskiej. W 1920 został ordynariuszem eparchii woroneskiej i zadońskiej[1]. W sierpniu 1921 zorganizował w swojej eparchii zbiórkę funduszy na pomoc głodującym[1].

W 1922 przystąpił do Żywej Cerkwi. Podobnie postąpiło w tym samym czasie niemal całe duchowieństwo eparchii woroneskiej. Arcybiskup Tichon dokonywał chirotonii nowych biskupów Żywej Cerkwi, w tym żonatych kapłanów, usuwał również z parafii kapłanów niechętnych odnowicielstwu[1]. W lutym 1923 Synod Żywej Cerkwi mianował go metropolitą i przeniósł na katedrę kijowską, jednak już po pół roku metropolita Tichon wrócił do eparchii woroneskiej, porzuconej przez jego następcę[1].

Był jednym z sygnatariuszy pisma Żywej Cerkwi do patriarchy konstantynopolitańskiego Grzegorza VII, w której liderzy odnowicielstwa ubiegali się o uznanie kierowanej przez nich struktury za kanoniczny Kościół prawosławny. Brał także udział w soborze Żywej Cerkwi w Moskwie w 1925. Latem roku następnego, w czasie spotkania z biskupem woroneskim (w kanonicznej Cerkwi Rosyjskiej) Piotrem odrzucił propozycję złożenia aktu pokutnego i powrotu do pierwotnej jurysdykcji. Zmarł w tym samym roku i został pochowany w soborze Zwiastowania w kompleksie monasteru Zwiastowania i św. Mitrofana z Woroneża w Woroneżu[1].

Przypisy edytuj