Otwórz menu główne

Ulica Elektryczna w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Elektryczna – ulica warszawskiego osiedla Powiśle, biegnąca od ul. Tamka do ul. Zajęczej.

ulica Elektryczna
Powiśle
Ilustracja
Ulica Elektryczna, widok od strony ul. Tamka
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Tamka
Ikona ulica przerwana.svg
Ikona ulica początek T.svg ul. Zajęcza
Ikona ulica ślepy koniec.svg
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Elektryczna
ulica Elektryczna
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Elektryczna
ulica Elektryczna
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Elektryczna
ulica Elektryczna
Ziemia52°14′22,4″N 21°01′45,2″E/52,239556 21,029222

HistoriaEdytuj

Ulica Elektryczna wytyczona w roku 1892 biegła pierwotnie od ul. Wybrzeże Kościuszkowskie do Leszczyńskiej; w latach 1902–1905 została skrócona do linii ul. Drewnianej, w związku z budową Elektrowni Towarzystwa Elektrycznego "Powiśle".

Koncesję na wystawienie elektrowni otrzymała firma Siemens-Schuckert Werke, jednak ostatecznie wybudowała ją francuska firma Compagnie d'Electricité de Varsovie czyli Towarzystwo Elektryczne. Zabudowania Elektrowni wypełniły całą parzystą stronę ulicy; systematycznie rozwijała się ona do roku 1939.

Osobny artykuł: Elektrownia Powiśle.

W roku 1923 doprowadzono z Dworca Kowelskiego bocznicę kolejową wzdłuż ul. Wybrzeże Kościuszkowskie; po przyłączeniu kolejnych terenów wzdłuż ul. Dobrej wzniesiono nowe obiekty. Przed wybuchem II wojny światowej elektrownia osiągnęła moc 108 000 kW.

Również w roku 1938 według projektu Konstantego Sylwina Jakimowicza rozpoczęto budowę kościoła Zmartwychwstania Pańskiego (obecnie kościoła św. Teresy od Dzieciątka Jezus) przypisanego numeracji ul. Tamka, jednak nie został on ukończony przed wybuchem wojny.

W roku 1939 i 1944 budynki elektrowni zostały ostrzelane i zbombardowane; w okresie powojennym zabudowania odbudowano, przyłączając do elektrowni nowe tereny wzdłuż ul. Dobrej; za jej ogrodzeniem przepadły niegdysiejsze odcinki ulic Drewnianej, Leszczyńskiej i Radnej; do roku 1974 dotrwała bocznica, wykorzystana także podczas odbudowy mostów Poniatowskiego i średnicowego. Po roku 1996 wraz z budową mostu Świętokrzyskiego i przedłużeniu ul. Zajęczej wyburzono kilka budynków; planowane są dalsze. Udało się oprotestować i wstrzymać wyburzenie Kotłowni II i III, które zachowały część zabytkowych urządzeń z lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku.

BibliografiaEdytuj