Otwórz menu główne

Włodzimierz Zygmunt Miszewski ps.Władysław”, „Orski”, „Szklarz” (ur. 6 sierpnia 1890 w Dziekanowie[1], zm. 23 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, jeden z dowódców Gwardii Ludowej WRN. Poległ w powstaniu warszawskim.

Włodzimierz Miszewski
Szklarz
major major
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1890
Dziekanów
Data i miejsce śmierci 23 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1915-1922
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Piechoty Legionów
8 Pułk Piechoty Legionów
Stanowiska dowódca Zgrupowania Warszawskiego OW PPS
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Syn Michała i Marii z domu Kozłowskiej. Jako uczeń rosyjskiego Gimnazjum Męskiego brał udział w strajku szkolnym 1905 r. W 1911 uzyskał świadectwo dojrzałości w Prywatnej Szkole Filologicznej im. Staszica w Lublinie. po czym rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej w Dublanach na Akademii Rolniczej.

W tym czasie był członkiem Związku Walki Czynnej, a od 1912 r. – Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej przerwał studia i przeniósł się do Warszawy. Tam rozpoczął studia na Wyższych Kursach Przemysłowo-Rolniczych (późniejsze SGGW).

Uczestniczył w POW. W 1915 r. walczył w I Brygadzie na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym, internowany był w Szczypiornie. Jako ochotnik, walczył w obronie Lwowa. Był dwukrotnie ranny. W listopadzie 1920 roku był kierownikiem Ekspozytury Wydziału II Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Radomiu[2]. Zdemobilizowany w 1922 w stopniu kapitana rezerwy 8 pułku piechoty Legionów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3].

W 1922 ukończył studia rolnicze na Politechnice Lwowskiej. Pracę zawodową rozpoczął w Wydziale Osad Żołnierskich. Pracował następnie w Urzędach Ziemskich, a później do 1939 w Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego.

W okresie okupacji włączył się działalność PPS-WRN, oraz wszedł do Komendy Głównej Gwardii Ludowej WRN, będąc zastępcą Kazimierza Pużaka, jako szef wyszkolenia bojowego.

W czasie powstania warszawskiego, jako komendant warszawskiego zgrupowania OW PPS w randze majora walczył na Starym Mieście. Zginął w trakcie powstania.

19 listopada 1920 roku dowódca Okręgu Generalnego „Kielce” zezwolił mu na zawarcie związku małżeńskiego z Mieczysławą Miszewską z Rawy Mazowieckiej[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Włodzimierz Miszewski. Powstańcze Biogramy (pol.). [dostęp 23 grudnia 2010].
  2. a b Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 120 z 19 listopada 1921 roku, pkt 2.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 147, 483.
  4. Pomarański 1931 ↓, s. 105.
  5. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 100.

BibliografiaEdytuj