Otwórz menu główne

Wacław Łukasz Cypryszewski (ur. 18 października 1892 w Hrubieszowie, zm. 25 grudnia 1980 w Londynie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.

Wacław Cypryszewski
Ilustracja
mjr Wacław Cypryszewski (przed 1939)
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 18 października 1892
Hrubieszów
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 1980
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1916–1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 3 Pułk Piechoty,
2 Pułk Artylerii Pancernej,
3 Dywizjon Artylerii Konnej,
GISZ,
6 Dywizjon Artylerii Konnej,
55 Pułk Artylerii Lekkiej,
Stanowiska dowódca baterii,
zastępca dowódcy dywizjonu,
p.o. dowódcy dywizjonu,
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 18 października 1892 w Hrubieszowie[1][2]. Był synem Karola właściciel księgarni) i Heleny z domu Ambroziewicz[1][2]. Został absolwentem Gimnazjum Filologicznego w Riazaniu i oraz Warszawskiego Konserwatorium Muzycznego[1][2].

Po wybuchu I wojny światowej 1914 został żołnierzem Legionów Polskich od grudnia 1916[2]. Służył w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady[1][3][2]. W 1917 odbył kurs oficerski przy ww. pułku[1][2]. Na początku 1918 odbył misję wywiadowczą w szeregach wojsk bolszewickich[2]. 1 marca 1918 mianowany chorążym[2]. Brał udział w bitwie pod Kaniowem po której został wzięty przez Niemców do niewoli i zbiegł z niej 25 maja 1918[1][2]. Następnie był żołnierzem polskich wojsk na obszarze rosyjskim[1][2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócił do ojczyzny w sierpniu 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego[2]. Był żołnierzem 2 pułku artylerii polowej[1][2]. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2]. Został awansowany na stopień porucznika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4][5][2]. W latach 20. był oficerem 3 dywizjonu artylerii konnej w Wilnie, pełniąc stanowisko dowódcy baterii[6][7][1][2]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925[8][9]. Od lutego 1928 służył w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych na stanowisku adiutanta gen. dyw. Juliusza Rómmla (oficer ordynansowy)[1][2]. W latach 30. był oficerem 6 dywizjonu artylerii konnej w Stanisławowie, sprawując w jednostce stanowiska zastępcy dowódcy od 1937 do sierpnia 1939 oraz także p.o. dowódcy od listopada 1938 do 26 sierpnia 1939[10][1][2]. Został awansowany na stopień majora artylerii w marcu 1936[1][2].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej 1939 objął dowództwo nad sformowanym z nadwyżek 2 pułku artylerii lekkiej Legionów II dywizjonem (armat) 55 pułku artylerii lekkiej w ramach taktycznej Grupy „Sandomierz” w składzie Armii „Karpaty”[2]. Został wzięty przez Niemców do niewoli 20 września 1939 i był osadzony w Oflagu VII A Murnau[2][1]. Po oswobodzeniu był oficerem 2 Korpusu Polskiego w ramach Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie[1][2]. Służbę zakończył w stopniu podpułkownika artylerii konnej[3]

Po demobilizacji z 1947 pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii zamieszkując w Londynie[2]. Zmarł 25 grudnia 1980 w Londynie[3][2]. Został pochowany na cmentarzu South Ealing w Londynie[1][2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj