Otwórz menu główne

Wacław Sokolewicz (ur. 7 września 1887 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – magister farmacji, podpułkownik farmaceuta Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Wacław Sokolewicz
podpułkownik farmaceuta podpułkownik farmaceuta
Data i miejsce urodzenia 7 września 1887
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1915-1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Departament Zdrowia MSWojsk.
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca Ministerstwo Opieki Społecznej
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

ŻyciorysEdytuj

Wacław Sokolewicz urodził się 7 września 1887 w Warszawie, w rodzinie Józefa i Barbary z Pawłowskich. Od 1915 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie. 22 kwietnia 1921 został zatwierdzony w stopniu majora aptekarza z dniem 1 kwietnia 1920, w grupie oficerów „byłych Legionów Polskich”[1]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy. Od 1923 do początku 1931 pełnił służbę w Departamencie Sanitarnym (Zdrowia) Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, pozostając na ewidencji 1 batalionu sanitarnego[2][3][4].

31 marca 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa aptekarzy[5]. Z dniem 31 stycznia 1931 został przeniesiony w stan nieczynny, bez prawa do poborów, na okres 12 miesięcy[6]. 31 stycznia 1932 Minister Spraw Wojskowych przedłużył mu stan nieczynny o kolejnych osiem miesięcy[7][8]. Z dniem 31 lipca 1932 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu podpułkownika[9]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do Kadry Zapasowej 1 Szpitala Okręgowego w Warszawie[10]. Naczelnik Wydziału Nadzoru Farmaceutycznego w Departamencie Służby Zdrowia Ministerstwa Opieki Społecznej w Warszawie[11]. W 1939 nie zmobilizowany.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 17 z 30 kwietnia 1921 r. s. 863.
  2. Rocznik oficerski 1923 s. 24, 1126, 1210.
  3. Rocznik oficerski 1924 s. 24, 1120, 1092.
  4. Rocznik oficerski 1928 s. 719, 747.
  5. Od 1937 w miejsce grupy aptekarzy, w korpusie oficerów sanitarnych została utworzona grupa farmaceutów, w korpusie oficerów służby zdrowia.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 28 stycznia 1931 r. s. 32.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 6 z 23 marca 1932 r. s. 356.
  8. Rocznik oficerski 1932 s. 337.
  9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 16 sierpnia 1932 r. s. 361.
  10. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 378, 741.
  11. Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski ... s. 1160, 1443.
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885

BibliografiaEdytuj