Walther Wenck

Generał

Walther Wenck (ur. 18 września 1900 w Wittenberdze, zm. 1 maja 1982 niedaleko Ried im Innkreis) – generał wojsk pancernych Wehrmachtu.

Walther Wenck
Ilustracja
Walther Wenck (1943)
generał wojsk pancernych generał wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 18 września 1900
Wittenberga
Data i miejsce śmierci 1 maja 1982
Ried im Innkreis
Przebieg służby
Lata służby 1920–1945
Siły zbrojne War Ensign of Germany (1922–1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska szef sztabu Grupy Armii Południowa Ukraina,
szef wydziału operacyjnego OKH
dowódca:
12 Armii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
podpis
Odznaczenia
DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg DeutschesKreuzinGold.jpgKomandor Orderu Gwiazdy Rumunii za „Męstwo Wojskowe” z mieczami

ŻycieEdytuj

Urodził się jako trzeci syn oficera Maximiliana Wencka. Od 1911 roku w armii pruskiej jako kadet. W lutym 1919 wstąpił do Freikorpsu Wilhelma Reinharda i wziął udział w walkach w Berlinie. W tym samym roku został przyjęty do Reichswehry, służył w elitarnym poczdamskim 9 pułku piechoty, gdzie po raz pierwszy spotkał Heinza Guderiana, z którym późniejsze losy wojenne wielokrotnie go łączyły. Od 1932 w 3. (Pruskim) Batalionie Zmotoryzowanym (dowodzonym przez Guderiana), który był kuźnią kadr wojsk pancernych Wehrmachtu. W 1936 ukończył kurs dla oficerów sztabu generalnego, a następnie uczestniczył w pracach organizacyjnych nad tworzeniem pierwszych niemieckich dywizji pancernych. Od 1938 dowódca 2 pułku pancernego, a od 1 kwietnia 1939 szef sztabu 1 Dywizji Pancernej.

II wojna światowaEdytuj

Za udział w kampanii wrześniowej odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. W czasie kampanii francuskiej w maju 1940 został lekko ranny w nogę. Wraz ze swoją dywizją wziął udział w kampanii rosyjskiej, za co w 1942 został odznaczony złotym Krzyżem Niemieckim. W okresie luty 1942 – sierpień 1942 oddelegowany do nauczania taktyki wojsk pancernych. W sierpniu 1942 objął stanowisko szefa sztabu LVII Korpusu Pancernego. Za zasługi w czasie walk nad Donem, został odznaczony Krzyżem Rycerskim oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Gwiazdy Rumunii za „Męstwo Wojskowe” z mieczami[1]. Od marca 1943 szef sztabu 1 Armii Pancernej, a od marca 1944 szef sztabu Grupy Armii Południowa Ukraina. Po zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 został szefem wydziału operacyjnego OKH.

Obrona BerlinaEdytuj

13 lutego 1945 na zdecydowane żądanie Guderiana, wbrew woli Hitlera, został wyznaczony na dowódcę Grupy Armii Wisła w celu przeprowadzenia operacji Sonnenwende pod Stargardem. 17 lutego wracając z Berlina na stanowisko dowodzenia operacją, po przejęciu kierownicy od zmęczonego kierowcy, zasnął i pod miejscowością Altlandsberg uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu.
6 kwietnia został dowódcą 12 Armii, znanej również pod nazwą „Armia Wencka” (według Hitlera miała być ostatnią nadzieją Rzeszy w bitwie o Berlin). Szczupłe siły nowej armii, składającej się głównie z oddziałów od nowa sformowanych z rozbitków innych formacji oraz różnych oddziałów zapasowych i tyłowych, wykluczały możliwość wykonania postawionego zadania. W ostatnich dniach kwietnia i na początku maja, Wenck organizował działania mające na celu umożliwienie wydostania się jak największej liczby żołnierzy i cywili na zachodni brzeg Łaby, po prowizorycznej drewnianej kładce zbudowanej na resztkach mostu koło Tangermünde, do amerykańskiej strefy wpływów[2]. 7 maja w ratuszu w Stendal poddał się Amerykanom[1].

Po wojnieEdytuj

W 1947 zwolniony z amerykańskiego obozu jenieckiego, pracował w sektorze prywatnym. Zginął w wypadku samochodowym w Austrii. Pochowany w miejscu zamieszkania w Bad Rothenfelde.

AwanseEdytuj

CiekawostkiEdytuj

  • Szwedzki zespół metalowy Sabaton napisał utwór Hearts of Iron traktujący o ratowaniu cywili w ostatnich dniach wojny przez armię Wencka.

LiteraturaEdytuj

  • Antony Beevor: Berlin 1945 – Das Ende. Goldmann, ​ISBN 3-442-15313-1​.
  • Dermot Bradley: Walther Wenck – General der Panzertruppe. Biblio, Osnabrück 1982, ​ISBN 3-7648-1283-4​.
  • Günter G. Führling: Endkampf an der Oderfront – Erinnerung an Halbe. Langen/Müller, ​ISBN 3-7844-2566-6​.
  • Günther W. Gellermann: Die Armee Wenck. Hitlers letzte Hoffnung. Aufstellung, Einsatz und Ende der 12. deutschen Armee im Frühjahr 1945. Bernard U. Graefe Verlag, ​ISBN 3-7637-5870-4​.
  • Richard Lakowski, Karl Stich: Der Kessel von Halbe – Das letzte Drama. Brandenburgisches Verlagshaus/Siegler, ​ISBN 3-87748-633-9​.


PrzypisyEdytuj

  1. a b Walther Wenck w: Lexikon der Wehrmacht
  2. Kriegsende in Leipzig. w: „Der Spiegel” Spiegel Online, 24 kwietnia 2015 (video).