Warszawski Klub Narciarski

Warszawski Klub Narciarski – jeden z najstarszych klubów narciarskich w Polsce.

Schronisko na Polanie Chochołowskiej
Schronisko w Rafajłowej
Skocznia narciarska w Warszawie – stan w 2009 r., przed rozbiórką
Tablica upamiętniająca działaczy Warszawskiego Klubu Narciarskiego, Schronisko Chochołowskie, 2011

HistoriaEdytuj

Warszawski Klub Narciarski (WKN) został zarejestrowany w 1923 roku (po wydzieleniu z Warszawskiego Towarzystwa Narciarskiego) jako pierwszy klub narciarski w nizinnej Polsce i dziewiąty w Polsce. W 1938 roku liczba członków Klubu przekroczyła 500, w tym kilkunastu instruktorów i sędziów narciarskich.

W latach 1939–1945 WKN zawiesił działalność a wielu jego członków działało w konspiracji. W pierwszym dziesięcioleciu PRL Klub po reaktywacji w 1945 roku, został zlikwidowany w lipcu 1950 roku i ponownie reaktywowany 20 grudnia 1956 roku[1].

Pod koniec pierwszego dziesięciolecia po wznowieniu działalności, do WKN-u należało już ponad 700 członków. W tym czasie wśród aktywnych członków Klubu byli m.in. Cezary Chlebowski i Jerzy Wilgat.

WKN dziśEdytuj

W latach 90. XX wieku Klub przechodził kłopoty finansowe, w wyniku których był zmuszony do zawieszenia działalności sportowej. W 2000 roku działalność klubu została reaktywowana, a jego siedziba została przeniesiona do budynku Całorocznego Stoku Narciarskiego „Szczęśliwice” (tzw. Górka Szczęśliwicka) przy ul. Drawskiej 22. W 2001 roku liczba członków przekraczała 200.

W 2004 roku zawodnicy WKN-u wygrali Zakopiańską Ligę Szkolną w klasyfikacji drużynowej, jako pierwszy klub z nizin.

W 2004 roku klub otrzymał status organizacji pożytku publicznego (OPP).

W 2019 roku wychowanek klubu, Andrzej Dziedzic, reprezentował Polskę na 29. Zimowej Uniwersjadzie w Krasnojarsku/Rosja, gdzie zajął 8 miejsce w slalomie gigancie.

W 2022 roku zawodniczka klubu, Zuzanna Czapska, reprezentowała Polskę na Igrzyskach Olimpiady Zimowej w Pekinie/Chiny w narciarstwie alpejskim.

PrezesiEdytuj

  • Jan Woyniewicz (1924–1926)
  • Aleksander Bobkowski (1927–1930)[1]
  • Wacław Weker (1929[2] albo 1930[1]–1944, zginął w powstaniu warszawskim)
  • Bolesław Zjawiński (1945–1947)
  • Bolesław Myszkowski (1947–1950) (klub został rozwiązany w lipcu 1950 roku)
  • Arkadiusz Kolanek (1949–1952) (kierownik „Nurtu”)
  • Kazimierz Rapacki (1949–1953) (kierownik Sekcji Narciarskiej przy „ZKS Ogniwo – Warszawa”)
  • Tadeusz Płoszajski (1953–1954) (j.w.)
  • Jerzy Wilgat (1954–1955) (kierownik zrzeszenia sportowego „TKS Sparta – Warszawa” powstałego w wyniku fuzji „Ogniwa” ze „Spójnią”)
  • Cezary Chlebowski (1955[1]–1959 i 1960–1962)[2], początkowo jako kierownik TKS Sparta, a od 20 grudnia 1956 roku jako prezes reaktywowanego WKN
  • Jerzy Typrowicz (1959–1960)
  • Lucjan Szwedowski (1962–1965)
  • Karol Greniuch (1965)
  • Janusz Godzik (1965–1992)
  • Olimpiusz Olszewski (1993–1994)
  • Bogdan Zalewski (1994–1995)
  • Henryk Bratkowski (1995–1996)
  • Bogdan Zalewski (1997–1998)
  • Janusz Godzik (1999–2000)
  • Paweł Müller (2000–2001)
  • Stanisław Rymar (2001)
  • Marcin Blauth (2001–2012)
  • Michał Kubasiewicz (2012–2016)
  • Marcin Blauth (2016–2019)
  • Grzegorz Trautman (2019–2022)
  • Marek Macyszyn (2022–obecnie)

Najważniejsze inicjatywyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d 50 lat narciarstwa warszawskiego 1923–1973. Warszawa: Instytut Wydawniczy CRZZ, 1973.
  2. a b Kto jest kim w Polsce – Informator biograficzny. Wyd. 3. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1995, s. 96, 787. ISBN 83-223-2644-0.

Linki zewnętrzneEdytuj