Wiadukt kolejowy nad Ulicą Władysława Kunickiego w Lublinie

Wiadukt kolejowy nad ul. Władysława Kunickiego w Lubliniewiadukt kolejowy w przebiegu linii kolejowych nr 7 i nr 67 o znaczeniu państwowym. Stanowi on także przejście nadziemne nad ul. Kunickiego, a także dojście do peronu IV stacji Lublin Główny, po południowo-wschodniej stronie wiaduktu znajduje się taras widokowy. W tunelu podwieszona jest trakcja trolejbusowa. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków pod nr rej.: A/902 z 31.07.2008[1].

Wiadukt nad Ulicą Władysława Kunickiego
{{{alt zdjęcia}}}
Widok w stronę Śródmieścia
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Miejscowość

Lublin

Podstawowe dane
Przeszkoda

ul. Władysława Kunickiego

Długość

83 m

Szerokość:
• całkowita


26 m

Wysokość

3,8 m

Liczba torów kolejowe

6

Liczba przęseł

2

Data budowy

1928

Data remontu

2011-2015

Położenie na mapie Lublina
Mapa konturowa Lublina, w centrum znajduje się punkt z opisem „Wiadukt nad Ulicą Władysława Kunickiego”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wiadukt nad Ulicą Władysława Kunickiego”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Wiadukt nad Ulicą Władysława Kunickiego”
Ziemia51°13′56,6″N 22°34′17,6″E/51,232389 22,571556

Lokalizacja edytuj

Wiadukt znajduje się w bezpośredniej okolicy stacji Lublin Główny, nad ulicą Kunickiego.

Historia edytuj

Plany budowy edytuj

W latach 90. XIX wieku linia kolejowa nr 7 została przedłużona do Chełma, co spowodowało konieczność przeprowadzenia torów, które przecinały ul. Kunickiego. Prace projektowe nad wiaduktem rozpoczęto w 1911 roku, 4 lata później przystąpiono do wykopów, jednak ze względu na trwającą wtedy I wojnę światową wykopy zasypano. Ze względu na przypuszczalną tajemnicę wojskową projekty zostały zniszczone i nigdy już ich nie odnaleziono. Wrócono do koncepcji budowy tunelu pod torami w roku 1925, na dotychczasowym „przejeździe śmierci" w ciągu ówczesnej ul. Bychawskiej. Prace projektowe powierzono spółce Paszkowski, Próchnicki i S-ka.

Budowa i początkowe problemy edytuj

Odbioru obiektu dokonano 2 października 1928r. Od tamtego czasu dzielnicę Dziesiąta nazywano „Za Tunelem". Tunel jednak nie był pozbawiony wad, był często zalewany wodą deszczową[2].

Gruntowna renowacja edytuj

W roku 2011 przystąpiono do prac renowacyjnych[3]. Remont miał się skończyć w okolicach 2013 roku, jednak ostatecznie prace zostały zakończone w 2015 r.[4] Tunel poszerzono tak, że w każdym kierunku są dwa pasy ruchu. Piesi poruszają się w oddzielnych przejściach podziemnych, a nie jak wcześniej na galeryjkach, które obecnie są wyłączone z ruchu pieszych i służą wyłącznie obsłudze technicznej. Oprócz prac w obrębie wiaduktu przedłużono także przejście podziemne pod peronami dworca do ul. Kunickiego oraz zbudowano skwer im. Grażyny Chrostowskiej. Na wiadukcie powstało przejście nadziemne oraz taras widokowy, a także wyjście na peron IV.

Architektura edytuj

Obiekt zbudowany jest w stylu berlińskiego monumentalizmu z elementami neobaroku, na co wskazują 32 zdwojone kolumny w porządku doryckim, jednak o skróconych proporcjach. Płyta wiaduktu jest dodatkowo wsparta murami policzkowo-oporowymi. Od wnętrza tunelu przyczółki są gładkie, od zewnątrz rozczłonkowane na całej wysokości ślepym arkadowaniem. W zwieńczeniu muru pas gładkiego fryzu i gzyms, powyżej ażurowa balustrada z tralek poprzerywanych filarkami. Podniebie nie zostało opracowane architektonicznie.

Przypisy edytuj

  1. ZESTAWIENIA ZABYTKÓW NIERUCHOMYCH. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2021-03-06]. (pol.).
  2. Jadwiga Czerepińska, Piotr Sugier: Wiadukt kolejowy nad ul. Kunickiego w Lublinie. Teatr NN. [dostęp 2021-03-06]. (pol.).
  3. Dominik Smaga: Ruszyła przebudowa wiaduktu na ul. Kunickiego. Przy dworcu PKP ma być ładnie. Dziennik Wschodni, 2011-12-04. [dostęp 2021-03-06]. (pol.).
  4. Dominik Smaga: Kiedy skończą remont wiaduktu nad ul. Kunickiego? Do zrobienia jeszcze dużo. Dziennik Wschodni, 2015-03-26. [dostęp 2021-03-06]. (pol.).