Otwórz menu główne

Wiktor Trościanko (ur. 24 października 1911 w Wilnie, zm. 26 listopada 1983) – polski dziennikarz i pisarz.

Absolwent Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie (1930), a następnie Wydziału Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego (1934). Jeszcze jako student podjął współpracę z rozgłośnią wileńską Polskiego Radia, w której od 1931 prowadził audycję dla studentów "Kwadrans akademicki". Po ukończeniu studiów został stałym pracownikiem Polskiego Radia. Opracowywał m.in. słuchowiska literackie oraz szopki radiowe. W 1937 przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował do wybuchu II wojny światowej.

W okresie okupacji hitlerowskiej działał w Stronnictwie Narodowym i Narodowej Organizacji Wojskowej. Był redaktorem naczelny organu NOW, "Walki". Jako żołnierz Batalionu "Gustaw" brał udział w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania został więźniem obozów jenieckich, m.in. oflagu II D Gross Born (Borne Sulinowo-Kłomino) i stalagu X B w Sandbostel.

Po II wojnie światowej zdecydował się na emigrację do Londynu, gdzie publikował swoje artykuły w "Myśli Polskiej", "Orle Białym" i in. W 1952 został publicystą radiowym w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, gdzie prowadził audycję "Odwrotna strona medalu", w której polemizował z komunistyczną propagandą. Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie, solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (List 59)[1].

Wydane książkiEdytuj

  • Przeciw wiatrom (zbiór wierszy), 1956
  • Nike i skarabeusz (zbiór reportaży), 1965
  • Trylogia powieściowa: Wiek męski (1971), Wiek klęski (1971), Nareszcie lata pokoju (1976)

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj