Wiktoria Jarosz

Wiktoria Jarosz (ur. 11 czerwca 1896, zm. 10 stycznia 1985) – rolniczka, działaczka ludowa; pseudonim konspiracyjny Ciotka.

Wiktoria Jarosz
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1896
Zarzecze
Data śmierci 10 stycznia 1985
Przynależność polityczna Stronnictwo Ludowe
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Pochodziła z rodziny chłopskiej. Uczęszczała do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi do 1908. W 1923 zaangażowała się w działalność polityczną w PSL „Wyzwolenie”. Pod koniec lat 20. XX w. włączyła się w funkcjonowanie miejscowego koła Związku Młodzieży Wiejskiej. Po zjednoczeniu ruchu ludowego przystąpiła w 1931 do SL. Za działalność antysanacyjną była więziona w 1933 i 1936[1].

W czasie wojny działała od 1941 w Batalionach Chłopskich, a od 1943 w Gwardii Ludowej.

W 1944 aktywnie uczestniczyła w tworzeniu władzy ludowej w powiecie niżańskim[2]. W tym samym roku była delegatką w 200-osobowym gronie z rzeszowskiego na zjazd organizacyjny SL w Lublinie[3]. W grudniu 1946 wzięła udział w „Krajowej Konferencji Wiciarzy“, w której uczestniczyli działacze prokomunistycznego Stronnictwa Ludowego i PSL „Nowe Wyzwolenie”[4].

Po wojnie była członkiem Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. Wchodziła też w skład Rady Naczelnej, a następnie Naczelnego Komitetu Wykonawczego SL. Od 1949 w ZSL[5].

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Makieta, Warszawa 1989, s. 159.
  2. S. Młynarski, Jak powstawała władza ludowa w powiecie niżańskim, [w:] Ruch ludowy na Rzeszowszczyźnie, red. S. Jarecka-Kimlowska, Lublin 1967, s. 336.
  3. S. Dobosz, Przemiany polityczno-społeczne w Małopolsce Środkowej w latach 1944-1950, Rzeszów 1990, s. 100.
  4. R. Turkowski, Sprawa tzw. Komitetu Demokratyzacji „Wici” (1946-1947), „Rocznik Historyczny Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego”, nr 13, 1999, s. 32.
  5. Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Makieta, Warszawa 1989, s. 159.

BibliografiaEdytuj

  • Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Makieta, Warszawa 1989, s. 159.