Otwórz menu główne

Wincenty Granowski (również jako Wincenty z Granowa, Wincenty Pilecki) herbu Leliwa (ur. ok. 1370, zm. 12 grudnia 1410) – podstoli poznański, kasztelan nakielski (1387) i śremski i starosta generalny Wielkopolski, dyplomata, znawca spraw krzyżackich, dowódca chorągwi w bitwie pod Grunwaldem, zarządca Torunia.

Wincenty Granowski
Herb
Leliwa
Rodzina Granowscy herbu Leliwa
Data urodzenia ok. 1370
Data śmierci 12 grudnia 1410
Żona

Elżbieta z Pileckich

Dzieci

Mikołaj Granowski
Andrzej Granowski
Blizbor Granowski
Otton Granowski
Jan Pilecki
Elżbieta Bolkowa
Jadwiga Janowa Leksandrowicka

Brał udział w wielu poselstwach. Był właścicielem miasta Śrem z okolicami i wielu innych posiadłości. W 1409 roku był właścicielem Łańcuta i Ilkowic (powiat tarnowski). Sukcesy zawdzięczał nie tylko wrodzonym zdolnościom, ale jego pozycję na dworze królewskim umocniło około 1398 roku małżeństwo z Elżbietą z Pilczy – córką Toporczyka Ottona z Pilczy. Po małżeństwie z Elżbietą, z którą miał wziąć w posagu Pilicę, miał zacząć się pisać Pileckim[1].

Wincenty z poprzedniego małżeństwa miał 3 synów: Mikołaja, Andrzeja i Blizbora, a z Elżbietą synów: Ottona i Jana oraz córki Jadwigę i Elżbietę. Dzieci te przez małżeństwa weszły w koligacje z najpotężniejszymi rodami Rzeczypospolitej. Został otruty w 1410 r. z polecenia Krzyżaków. Wdowa po nim poślubiła króla Polski Władysława Jagiełłę.

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Święcki: Tomasza Święckiego Historyczne pamiątki znamienitych rodzin i osób dawnej Polski. T. 1. Warszawa: Nakładem S. H. Merzbacha, 1858, s. 239.

BibliografiaEdytuj