Wincenty Kwieciński (1916–1984)

wojskowy polski
Ten artykuł dotyczy oficera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Wincenty Jerzy Kwieciński, przybrane nazwisko Witold Kamiński, ps. „Głóg”, „Jur”, „Lotny”, „V-T”, „Mańkut”, „Proboszcz” (ur. 24 grudnia 1916 w Słowiańsku, zm. 15 października 1984 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej oraz NIE, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj i Zrzeszenia WiN, kawaler Orderu Orła Białego. Więzień polityczny w PRL.

Wincenty Kwieciński
Głóg, Jur
Ilustracja
w mundurze podchorążego WP
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1916
Słowiańsk, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 15 września 1984
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP),
Armia Krajowa,
Wolność i Niezawisłość
Stanowiska prezes ZG WiN
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
wojna obronna 1939 r.,
powstanie antykomunistyczne w Polsce (1944–1953)
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej
Nagrobek Wincentego i Zofii Kwiecińskich

ŻyciorysEdytuj

Prymus Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie[1]. W Wojsku Polskim został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 października 1937 i zweryfikowany w korpusie oficerów artylerii z lokatą 1[2]. Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 jako najmłodszy[3] dowódca 9 baterii 6 pułku artylerii lekkiej. 16 września został ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską. Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.

Od 1940 należał do ZWZ-AK. Od 1944 był szefem kontrwywiadu komendy Okręgu AK Warszawa. Od 1945 działał w antykomunistycznej organizacji NIE, a następnie Delegaturze Sił Zbrojnych na Kraj.

Był prezesem III Zarządu Głównego Zrzeszenia WiN od października 1946 do stycznia 1947. Wcześniej, w czasach II Zarządu, pełnił funkcję najpierw zastępcy, a później Prezesa Obszaru Centralnego i współtworzył podziemny Komitet Porozumiewawczy Organizacji Polski Podziemnej (KPOPP).

Został aresztowany przez UB 5 stycznia 1947 i w grudniu skazany na karę dożywotniego więzienia[4]. W lutym 1947 podpisał ulotkę-apel skierowany do swoich podkomendnych o skorzystanie z amnestii oraz zaakceptował decyzję dowódcy okręgu białostockiego WiN ppłk. „Juhasa” o ujawnieniu okręgu. Wypuszczony na wolność 27 kwietnia 1957.

Zmarł 15 września 1984[5][6]. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 203-4-1)[5].

Jego żoną była Zofia (zm. 1998)[5], z którą miał syna Jacka (dziennikarz). Jego ciotecznym bratem był oficer Armii Krajowej Henryk Trojańczyk.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 48, s. 83, Grudzień 1984. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. Lista oficerów Wojska Polskiego z lat 1914-1939. Wincenty Kwieciński. officersdatabase.appspot.com. [dostęp 16 stycznia 2015].
  3. Odznaczenie oficerów artylerii przez Ignacego Mościckiego.
  4. 12 listopada 1947, Proces III Komendy WiN – zeznaje pułkownik Wincenty Kwieciński. [dostęp 30 października 2010].
  5. a b c Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Kwiecińscy. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-05-30].
  6. A.K.Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t.2., s.114., 1987.
  7. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 32, Nr 4 z 31 grudnia 1983. 

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Krzysztof Kunert, Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1944, tom II, Instytut Wydawniczy „Pax”, Warszawa 1987
  • Jan Pabich, Niezapomniane karty. Z dziejów 6 Pułku Artylerii Lekkiej, Wydawnictwo Literackie Kraków, Kraków 1982, ​ISBN 83-08-00402-4​.