Wojciech Maziarski

polski dziennikarz, publicysta, opozycjonista

Wojciech Szczęsny Maziarski (ur. 24 stycznia 1960 w Chorzowie) – polski dziennikarz i pisarz, działacz opozycji w okresie PRL.

Wojciech Maziarski
Data i miejsce urodzenia

24 stycznia 1960
Chorzów

Zawód, zajęcie

dziennikarz

Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Stanowisko

redaktor naczelny tygodnika „Newsweek Polska” (2009–2012)

Rodzice

Jacek Maziarski

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Strona internetowa

Życiorys

edytuj

Jest prawnukiem profesora Stanisława Maziarskiego, wnukiem malarki Marii Bujakowej oraz synem Jacka Maziarskiego, polityka i dziennikarza.

Studiował hungarystykę w Budapeszcie, skąd został deportowany w lipcu 1981 za utrzymywanie kontaktów z węgierską opozycją demokratyczną i udział w organizowaniu przez nią kolonii letnich dla dzieci z Polski[1]. Studia hungarystyczne ukończył na w 1988 Uniwersytecie Warszawskim[2].

W latach 80. działał w opozycji demokratycznej. Zajmował się wydawaniem i publikowaniem w wydawnictwach drugiego obiegu (m.in. w „Obozie”). W 1988 założył Serwis Informacyjny „Solidarności”, a następnie także Wschodnioeuropejską Agencję Informacyjną[3]. Działał również w ruchu Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka[4].

Od 1990 do 1991 był korespondentem polskiej sekcji BBC, następnie do 2001 pracował w „Gazecie Wyborczej”, gdzie specjalizował się w reportażu społecznym i problematyce krajów sąsiednich[3]. Był również dziennikarzem „Przekroju”. Od 2001 do 2012 związany z tygodnikiem „Newsweek Polska”, gdzie najpierw był szefem działu społecznego, a później działu publicystyki. Od 2007 zajmował stanowisko zastępcy redaktora naczelnego, a następnie od 2009 do 2012 redaktora naczelnego (początkowo jako pełniący obowiązki[5])[6]. Został ponownie publicystą „Gazety Wyborczej” i prowadzącym program „Kalkulator polityczny” w Polsat News.

Jest autorem książki Jak feniks z butelki. Rozmowy z alkoholikami (Świat Książki, Warszawa 2000)[7], sam publicznie ujawnił, że jest niepijącym alkoholikiem[8]. Napisał ponadto powieść Selekcja (Magam, Warszawa 2015)[9]. Opublikował także nawiązującą do Opowiadań o Leninie Michaiła Zoszczenki książkę Czytanki o dobrej zmianie. Lektury z ćwiczeniami dla mord zdradzieckich i kanalii (Magam, Warszawa 2017, ISBN 978-83-943272-1-7)[10]. W 2022 opublikował nowy przekład powieści Ferenca Molnára A Pál utcai fiúk, który zatytułował Chłopaki z ulicy Pawła (powieść wydawano wcześniej w Polsce pt. Chłopcy z Placu Broni)[11].

Odznaczenia

edytuj

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[12].

Przypisy

edytuj
  1. Jerzy Celichowski: Węgrzy zorganizowali zrzutkę na kolonie dla polskich dzieci. To był akt odwagi. wyborcza.pl, 18 lipca 2023. [dostęp 2023-07-29].
  2. Tadeusz Ruzikowski: Wojciech Maziarski. Encyklopedia Solidarności. [dostęp 2023-07-30].
  3. a b Autorzy Antologii. mojabibliotekamazurska.pl. [dostęp 2012-02-27].
  4. Deklaracja Konferencji Solidarności Polsko-Czesko-Słowackiej. wyborcza.pl, 5 maja 2003. [dostęp 2012-02-27].
  5. Kobosko zastąpi Krasowskiego w „Dzienniku” i będzie redaktorem naczelnym „Gazety Prawnej”. gazetaprawna.pl, 3 czerwca 2009. [dostęp 2023-10-30].
  6. Tomasz Lis redaktorem naczelnym „Newsweeka”. newsweek.pl, 27 lutego 2012. [dostęp 2012-02-27].
  7. Jarosław Mikołajewski: Jak feniks z butelki. Rozmowy z alkoholikami, Maziarski, Wojciech. wyborcza.pl, 14 lutego 2001. [dostęp 2012-02-27].
  8. Wojciech Maziarski: Co to znaczy, że partnerzy i dzieci alkoholika są „osobami współuzależnionymi”?. gazeta.pl, 16 grudnia 2007. [dostęp 2012-02-27].
  9. Selekcja. lubimyczytać.pl. [dostęp 2016-11-10].
  10. Michał Ogórek. „Czytanki o dobrej zmianie”. Wojciech Maziarski z szatańską dwuznacznością wychwala PiS, jak niegdyś Zoszczenko Lenina. „Gazeta Wyborcza”, 5 lutego 2018. ISSN 0860-908X. [dostęp 2018-02-09]. 
  11. Wojciech Maziarski: A gdybym wam powiedział, że tytuł „Chłopcy z Placu Broni” to zwykła ściema?. wiez.pl, 15 października 2022. [dostęp 2023-09-26].
  12. M.P. z 2011 r. nr 64, poz. 624

Bibliografia

edytuj