Wyżnia Barania Ławka

Wyżnia Barania Ławka (słow. Barania priehyba) – przełęcz w słowackiej części Tatr Wysokich, położona w masywie Baranich Rogów. Jest pierwszym od góry siodłem w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika i oddziela od siebie wierzchołek Wyżniego Baraniego Zwornika w grani głównej na północnym zachodzie od niższego, północno-zachodniego wierzchołka Baranich Rogów na południowym wschodzie. Siodło jest położone tuż poniżej Wyżniego Baraniego Zwornika[1].

Wyżnia Barania Ławka
Ilustracja
Wyżnia Barania Ławka pomiędzy podpisanymi wierzchołkami Baranich Rogów i Wyżniego Baraniego Zwornika
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Sąsiednie szczyty

Wyżni Barani Zwornik, Baranie Rogi

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wyżnia Barania Ławka”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wyżnia Barania Ławka”
Ziemia49°12′07,9″N 20°11′49,0″E/49,202194 20,196944

Przełęcz jest wyłączona z ruchu turystycznego. Jej północno-wschodnie stoki opadają do Baraniej Kotliny – górnego piętra Doliny Dzikiej, natomiast południowo-zachodnie – do Doliny Pięciu Stawów Spiskich[2]. Na obie strony grani z przełęczy opadają pokaźne żleby: Barani Żleb do Doliny Pięciu Stawów Spiskich i nienazwany żleb do Baraniej Kotliny[3]. Najdogodniejsza droga dla taterników wiedzie na Wyżnią Baranią Ławkę Baranim Żlebem, inne prowadzą m.in. od Śnieżnej Przełęczy, od Baraniego Przechodu i z Doliny Dzikiej[1].

Pierwsze wejścia:

Przypisy edytuj

  1. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 31–33.
  2. Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 405. ISBN 83-01-13184-5.