Otwórz menu główne

Zagończyk – pojęcie historyczne (XVI-XVIII wiek) określające w dawnym wojsku polskim i kozackim dowódcę wojskowego stosującego taktykę działań na głębokim zapleczu nieprzyjaciela.

Za ostatniego „polskiego zagończyka” uważa się majora Henryka Dobrzańskiego pseudonim „Hubal”, który nie złożył broni po bitwie pod Kockiem i walczył nadal z Niemcami, prowadząc wojnę partyzancką do zimy 1939/1940.

Polscy zagończycyEdytuj

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, tom III (R – Ż), Wydawnictwo MON, Warszawa 1971
  • Marcin Kamler [red.]: PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ​ISBN 83-01-13506-9