Otwórz menu główne
Zapłonnik do NLPR-70

Zapłonnik - urządzenie powodujące zapłon ładunku napędowego (w silniku rakietowym) lub ładunku miotającego (w nabojach artyleryjskich).

Zapłonnik jest częścią naboju (wkręconą w dno łuski) lub silnika rakietowego.

Zapłonniki mogą być inicjowane mechanicznie (poprzez zbicie spłonki iglicą) lub elektrycznie. Mechaniczne z kolei dzielimy na uderzeniowe w kadłubie którego umieszczona jest spłonka zapalająca, kowadełko, uszczelniacz, prochowy ładunek zapłonowy (mają zastosowanie w nabojach artyleryjskich) i tarciowe (w pociskach artyleryjskich starszego wzoru, granatach ręcznych, technice wybuchowej do zapalania lontów). Grot iglicy uderzając w dno zapalnika odkształca go i wówczas spłonka dociskana do kowadełka zapala się. Podczas spalania spłonki powstają gazy powodujące uniesienie uszczelniacza i w ten sposób przenikając do ładunku prochowego powodują jego zapalenie. Po nim zapala się podsypka prochowa i ładunek miotający. Ciśnienie gazów które wzrasta wewnątrz zapłonnika dociska uszczelniacz do gniazda w kowadełku zapobiegając w ten sposób przerwaniu się gazów do tyłu. Spłonka w elektrycznych zapłonnikach artyleryjskich jest zastąpiona zapałem elektrycznym z wkładką kontaktową. W zapłonnikach ciernych wytwarzany jest płomień w wyniku tarcia elementu ruchomego po powierzchni masy podpałowej.

Elementami zapłonnika są:

  • obudowa łącząca wszystkie elementy
  • spłonka - inicjująca zapłon podsypki prochowej.
  • podsypka prochowa - przenosząca płomień od spłonki do ładunku miotającego lub napędowego.

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.