Zatoki osierdzia

Zatoki osierdzia (ang. pericardial sinuses) – dwie struktury w jamie osierdzia w sercu człowieka, leżą na tylnej powierzchni serca. Rozróżnia się zatokę poprzeczną osierdzia i zatokę skośną osierdzia[1]. Występują w miejscu przejścia blaszki ściennej osierdzia surowiczego w blaszkę trzewną[2].

Tylna ściana worka osierdziowego, zatoka poprzeczna podpisana jako "Trans sinus", zatoka skośna nie jest podpisana, ale jest widoczna do dołu od zatoki poprzecznej pomiędzy żyłami płucnymi

Zatoka skośna osierdziaEdytuj

Jest to jeden z większych zachyłków w jamie osierdzia człowieka. Jest ograniczony od strony prawej żyłą główną dolną i prawymi żyłami płucnymi, a z lewej strony – lewymi żyłami płucnymi. W warunkach fizjologicznych zachyłek ten jest nieznaczny, poszerza się tylko po nagromadzeniu w jamie osierdzia dużej ilości płynów[3].

Zatoka poprzeczna osierdziaEdytuj

W przeciwieństwie do zatoki skośnej, nie jest zachyłkiem, ale kanałem. Znajduje się pomiędzy aortą i pniem płucnym a powierzchnią przedsionków. Do tego kanału istnieją dwa wejścia – jedno między żyłą główną górną i uszkiem prawym a aortą, drugie – między uszkiem lewym a pniem płucnym[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Wolfgang Dauber: Ilustrowana anatomia człowieka Feneisa. Warszawa: PZWL, 2010, s. 222-223. ISBN 978-83-200-3658-9.
  2. Michael Schunke: Prometeusz Atlas anatomii człowieka Tom 2. Wrocław: Med-Pharm Polska, 2017, s. 421. ISBN 978-83-7846-042-8.
  3. a b Joanna Sokołowska-Pituchowa: Anatomia człowieka. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: PZWL, 2011, s. 221-222. ISBN 978-83-200-4364-8.