Zbrojne Jednostki Proletariatu
Zbrojne Jednostki Proletariatu (wł. Nuclei Armati Proletari, NAP) – włoska organizacja terrorystyczna.
Historia
edytujPowstały w 1973[1] lub 1974 roku[2]. Działały głównie w Neapolu i Florencji[2]. Były jedyną spośród lewicowych grup terrorystycznych, która była silnie obecna w południowych Włoszech[1]. Inną cechą charakterystyczną NAP była obecność w jej szeregach robotników[3]. Na strukturę formacji składały się luźne i autonomiczne komórki, które działały na wolności, jak i w zakładach karnych[1]. Rozpadły się w 1978 roku, a resztki ich struktur wchłonęły sojusznicze Czerwone Brygady[1].
Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę
edytuj- 25 lipca 1974 roku bojówkarze porwali studenta z Neapolu. Zakładnik został zwolniony po wpłaceniu okupu[1].
- 1 października 1974 roku terroryści przeprowadzili ataki bombowe w pobliżu więzień w Neapolu, Mediolanie i Rzymie. W zamachach nikt nie zginął[1].
- 18 grudnia 1974 roku członkowie grupy porwali przedsiębiorcę z Neapolu. Został on zwolniony po zapłaceniu okupu[1].
- 6 maja 1975 roku bojówkarze porwali w Rzymie sędziego Sądu Najwyższego. Wypuścili go po spełnieniu żądań[1].
- 14 grudnia 1976 roku terroryści zaatakowali policjantów w Rzymie. W walce zginął jedne policjant i jeden bojówkarz. Dwóch innych policjantów zostało rannych[1].
- 22 marca 1977 roku terrorysta zabił dwóch funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa. Do zabójstw doszło w trakcie próby aresztowania bojownika, który zbiegł z więzienia[1].
- 5 kwietnia 1977 roku porwany został syn Francesco De Martino, sekretarza Włoskiej Partii Socjalistycznej w Neapolu[4].
- 15 kwietnia 1978 roku terroryści umieścili ładunek wybuchowy pod biurem partii Chrześcijańska Demokracja w Mestre. W wybuchu nikt nie zginął[1].
Liczebność
edytujO członkostwo w nich oskarżonych zostało 65 osób[1]. Czołowi działacze: Domenico Deli Veneri, Giovanni Gentile Schiavone, Antonio de Laurentis i Antonio lo Muscio[5].
Ideologia
edytujWyznawały wartości ultralewicowe[1]. Ich celem było wyzwolenie tzw. lumpenproletariatu, czyli najbiedniejszych grup społecznych, do tego grona zaliczani byli: imigranci z Południa Włoch, bezdomni, bezrobotni, więźniowie czy wykolejona młodzież[3].
Przypisy
edytujBibliografia
edytuj- Victor Grotowicz: Terroryzm w Europie Zachodniej. Wrocław-Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 978-83-01-13114-2.
- Jarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny). Katowice, 2000. ISBN 83-907096-2-7.