Otwórz menu główne

Zdzisław Ostrowski

wojskowy polski, generał

Zdzisław Ostrowski (ur. 16 lutego 1933 w Puznowie k. Garwolina, zm. 10 stycznia 2019[1]) – generał brygady Wojska Polskiego.

Zdzisław Ostrowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1933
k. Garwolina
Data śmierci 10 stycznia 2019
Przebieg służby
Lata służby 1948-1995
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

ŻyciorysEdytuj

W latach 1948-1951 był elewem Korpusu Kadetów Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w latach 1951-1952 słuchaczem Oficerskiej Szkoły KBW w Legnicy. Po ukończeniu nauki pozostał w szkole. W latach 1952-1953 był zastępcą dowódcy kompanii, w latach 1953–1955 dowodził plutonem, a przez kolejne dwa lata kompanią. W latach 1958–1960 był szefem sztabu batalionu w 9 Pomorskim Pułku KBW w Bydgoszczy. Do 1963 roku wykładał w Oficerskiej Szkole KBW w Legnicy.

W latach 1964-66 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie, a po jej ukończeniu pozostał w niej jako pracownik dydaktyczny – starszy asystent ds. taktyki, a następnie – wykładowca taktyki i sztuki operacyjnej (do 1968 roku).

W 1967 roku uczestnik misji rozjemczej w Wietnamie Północnym. W 1969 roku szef sztabu 2 Brygady Wojsk Obrony Wewnętrznej W Białymstoku, następnie do 1972 roku dowodził tą jednostką. W 1970 roku został mianowany na stopień pułkownika.

W latach 1972-74 był szefem sztabu dywizji zmechanizowanej. W latach 1974-76 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR. W latach 1977-1979 dowodził 15 Dywizją Zmechanizowaną im. Gwardii Ludowej w Olsztynie. Awansowany na stopień generała brygady w październiku 1979 roku.

W latach 1979-80 szef sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego, następnie szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Olsztynie (15 września 1980 - 4 listopada 1981), szef sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego (1981-1984) i zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej (1984-1990).

Od października 1990 roku pełnomocnik Rządu Rzeczypospolitej Polskiej ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i przewodniczący Delegacji Polskiej w Polsko-Rosyjskiej Komisji Mieszanej. Razem z zespołem rządowym prowadził rokowania dotyczące wycofania wojsk radzieckich. Kierował wycofaniem Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej, zakończonym 17 września 1993, po 48 latach ich "czasowego pobytu".

Zawodową służbę wojskową zakończył 13 lutego 1995 roku. Zamieszkały w Bydgoszczy, działacz społeczny organizacji kombatanckich – Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi, Złotym, Srebrnym i Brązowym Medalem Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny i Złotym Medalem Za zasługi dla obronności kraju.

Pochowany na cmentarzu na bydgoskich Bielawach w dniu 16 stycznia 2019.

PrzypisyEdytuj

  1. Na wieczną wartę odszedł generał Zdzisław Ostrowski, bydgoszcz24.pl [dostęp 2019-01-16].

BibliografiaEdytuj

  • H.P. Kosk – "Generalicja Polska" t. 2 str. 69, wyd. Oficyna Wydawnicza Ajaks Pruszków 2001
  • "Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989 – 2002", Wyd. von Boroviecky, Warszawa 2002 ​ISBN 83-87689-46-7
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom III: M–S, Toruń 2010, s. 123.
  • "Kto jest kim w Polsce", Warszawa 1993 r., s. 523-524
  • Z. Ostrowski – "Pożegnanie z Armią", Wyd. Czytelnik, Warszawa 1992 r, s. 15
  • "Polska Zbrojna", 10-12.11.95 r., s. I i III