Zenon Chodyński

Zenon Chodyński (ur. 4 listopada 1836 w Kaliszu, zm. 16 maja 1887 we Włocławku) – polski duchowny katolicki, historyk Kościoła, rektor Seminarium Duchownego we Włocławku.

Zenon Chodyński
Data i miejsce urodzenia 4 listopada 1836
Kalisz
Data i miejsce śmierci 16 maja 1887
Włocławek

ŻyciorysEdytuj

Był synem urzędnika Sądu Kaliskiego Feliksa i Honoraty zd. Wesołowskiej. Jego rodzina odznaczała się herbem Rawicz[1]. Brat bliźniak Stanisława Chodyńskiego, młodszy brat Adama Chodyńskiego[2].

Początkowo uczył się w domu w Kaliszu, następnie w prywatnej szkole. Od 1847 do 1854 był uczniem Szkoły Realnej w Kaliszu. Maturę ukończył z najwyższym wyróżnieniem[2].

W 1855 wstąpił do Seminarium Duchownego we Włocławku. W 1860 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa kujawsko-kaliskiego Jana Michała Marszewskiego. W latach 1859-1863 kształcił się w Akademii Duchownej w Warszawie. Studia ukończył zostając Kandydatem Świętej Teologii. W latach 1863-1866 pracował wikariusz w parafii Sieradz[2].

Od 1866 do 1873 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku. Po śmierci dotychczasowego rektora Franciszka Płoszczyńskiego, został jego następcą[2].

Jako wicerektor, a następnie rektor uczelni podjął się zastania zreorganizowania jej, mimo niesprzyjających warunków po upadku powstania styczniowego. Zdolnych alumnów uczelni wysyłał na studia w Akademii Duchownej w Petersburgu, żeby po powrocie zostali wykładowcami. W celu umożliwienia zwiększenia ilości uczniów, wybudował na terenie seminarium jednopiętrowy budynek mieszkalny. W 1887 roku zainicjował budowę nowego skrzydła uczelni, ukończoną przez jego brata Stanisława[2].

Prowadził wykłady z prawa kanonicznego, historii Kościoła i katechetyki. W Kościele seminaryjnym św. Witalisa osobiście przygotowywał dzieci do przyjęcia I komunii świętej[2].

 
Tablica z kamiennego grobowca księży Zenona i Stanisława Chodyńskich oraz Franciszka Stopierzyńskiego i Józefa Kozłowskiego

Prowadził również badania historyczne. W jego kręgu zainteresowania była m.in. historia ustawodawstwa kościelnego w Polsce. Był inicjatorem wydania źródeł do historii diecezji pt. Monumenta Historica Dioecesis Wladislaviensis. Prace nad dziełem kontynuował po jego śmierci jego brat Stanisław. Korespondował z czasopismem Encyklopedia Kościelna i Przegląd Katolicki[3], w którym zamieszczał artykuły naukowe[2]. Opracował również dzieje parafii dekanatów włocławskiego, nieszawskiego i kaliskiego oraz klasztorów zlikwidowanych przez zaborców po upadku powstania styczniowego[3].

Był sędzią surogatem w Konsystorzu Generalnym Włocławskim. W 1881 roku został przyjęty do Kapituły Katedralnej jako kanonik gremialny. W 1883 roku został podniesiony do rangi kustosza tej kapituły, a w 1887 roku został prałatem archidiakonem Kapituły Katedralnej[2].

Przez całe życie odznaczał się słabym zdrowiem. Zmarł 16 maja 1887 roku we Włocławku. Został pochowany 20 maja[2] na wówczas nowo-otwartym cmentarzu komunalnym we Włocławku, w kwaterze 82A/4/1 położnej w centralnym miejscu cmentarza, tuż obok ołtarza[4].

W 1936 roku Bibliotekę Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku nazwano imieniem braci Chodyńskich[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Zenon Chodyński, sejm-wielki.pl [dostęp 2018-04-29].
  2. a b c d e f g h i Witold Kujawski, Zenon Chodyński [w:] Zasłużeni dla Włocławka, Włocławskie Towarzystwo Naukowe, 1991.
  3. a b c CHODYŃSKI ZENON, ks., eduteka.pl [dostęp 2018-04-29].
  4. Ś.P. ZENON CHODYŃSKI, grobonet.mzukid.pl [dostęp 2018-04-29].