Otwórz menu główne

Łącznik (gramatyka)

termin oznaczający jakąkolwiek formę czasownika, będącego w związku zgody z podmiotem, w orzeczeniu imiennym

Łącznik (kopula, czasownik łącznikowy, czasownik łączący) – termin oznaczający jakąkolwiek formę czasownika, będącego w związku zgody z podmiotem, w orzeczeniu imiennym (czyli po łączniku musi zawsze występować orzecznik)[1][2].

Przykłady łączników: być, zostać, stać się, wydawać się (w znaczeniu: „sprawiać wrażenie”), stanowić (w znaczeniu: „być”), wyglądać (w znaczeniu: „mieć wygląd”), brzmieć (w znaczeniu: „wydawać się”)[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Klemensiewicz 1953 ↓, s. 23.
  2. a b Bąk 1977 ↓, s. 414.

BibliografiaEdytuj

  • Zenon Klemensiewicz: Zarys składni polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1953.