Otwórz menu główne

7 Dywizja Piechoty (III Rzesza)

1934-1945, Wehrmacht
Ten artykuł dotyczy niemieckiej 7 Dywizji Piechoty. Zobacz też: 7 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.

7 (Bawarska) Dywizja Piechoty, niem. 7. Infanterie-Division – niemiecki związek taktyczny, utworzony w 1935 w Monachium (stąd nieoficjalne określenie: "Bawarska" w nazwie). Weszła w skład Grupy Armii Południe feldmarszałka Gerda von Rundstedta.

7 Dywizja Piechoty
7. Infanterie-Division
ilustracja
Historia
Państwo  Niemcy
Sformowanie 1934 Monachium
Rozformowanie 1945
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość OKH
Skład patrz tekst

DowódcyEdytuj

Rejony operacjiEdytuj

  • Polska (wrzesień 1939 - maj 1940)
  • Francja (maj 1940 - czerwiec 1940)
  • Niemcy (czerwiec 1940 - czerwiec 1941)
  • Front wschodni, odcinek środkowy (czerwiec 1941 - luty 1945)
  • Gdańsk (luty 1945 - maj 1945)

Skład dywizjiEdytuj

  • 19 Pułk Piechoty (niem. 19. Infanterie-Regiment)
  • 61 Pułk Piechoty (niem. 61. Infanterie-Regiment)
  • 62 Pułk Piechoty (niem. 62. Infanterie-Regiment)
  • 7 Zmotoryzowany Batalion Przeciwpancerny (niem. 7. Panzerabwehr Bataillon (mot))
  • 7 Batalion Rozpoznawczy (niem. 7. Aufklarungs Bataillon)
  • 7 Pułk Artylerii (niem. 7. Artillerie-Regiment)
    • 1. batalion
    • 2. batalion
    • 3. batalion
    • 1 / 43 Pułku Artylerii
  • 7 Rezerwowy Batalion Polowy (niem. 7. Feldersatz Bataillon)
  • 7 Batalion Łączności
  • 7 Batalion Saperów (niem. 7. Pionier Bataillon)
  • jednostki zaopatrzeniowe

Wrzesień 1939Edytuj

Początek walkEdytuj

1 września 1939 7 Bawarska Dywizja Piechoty pod dowództwem gen. bryg. Eugena Otta przekroczyła granicę polską w Zwardoniu. Potężne uderzenie odpierał polski pododdział pod dowództwem por. Talarka. Realizując rozkaz przełożonego, pod naporem przeważających sił przeciwnika, zmuszony był wycofać się jednak w rejon Baraniej Góry.

2 września 1939 w godzinach rannych nastąpiło kolejne uderzenie 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty w rejonie Ujsół, Milówki i Kamesznicy w Beskidzie Żywieckim oraz w rejonie Istebnej, Koniakowa w Beskidzie Śląskim. Natarcie to przypłacili jednak Niemcy niemałą ceną, pozostawiając w Ujsołach, Rajczy, Nieledwi i Kamesznicy ponad 50 zabitych, a także dużo zniszczonego sprzętu bojowego (głównie samochodów opancerzonych). O godz. 11.00 natarcie oddziałów 7 Dywizji Piechoty zostało zatrzymane w Milówce.

Szturm fortów w Węgierskiej GórceEdytuj

Oddziały niemieckie po przegrupowaniu ponowiły atak. W ramach artyleryjskiego przygotowania posypała się lawina pocisków i zapłonęły pierwsze chałupy.

W pół godziny później do ataku ruszyła piechota niemiecka, która wkrótce znalazła się na przedpolach schronów bojowych w Węgierskiej Górce. 17 tys. żołnierzy 7. Bawarskiej Dywizji Piechoty szturmowało maleńki oddział polski, któremu udało się odeprzeć pierwszą falę uderzenia celnym ogniem ckm-ów.

Niemcy zaczęli ostrożniej podchodzić do ataku, decydując się na zdobywanie poszczególnych schronów po kolei. Taktyka ta, której kluczowym punktem były grupy szturmowe wspomagane przez saperów, nie dała spodziewanych efektów. I tak ataki trwały aż do późnych godzin nocnych. Płk Gaładyk dopiero wieczorem wydał rozkazał wycofanie się obrońcom. Załoga fortu "Waligóra" (dowódca por. Leopold Galocz) zmuszona była do wycofania się z powodu braku amunicji. Walki trwały 8 godzin, po czym opór stawiły 2 forty w Węgierskiej Górce "Włóczęga" (dow. ppor. Marian Małkowski) i "Wędrowiec" (dowódca kpt. T. Semik), oraz 1 i 2 kompania strzelecka baonu "Berezwecz" (mjr Kazimierz Czarkowski), do których nie dotarł rozkaz wycofania się.

Rankiem 3 września 1939 kpt. Semik zabronił prowadzenia ognia z wierzchu fortu i korzystał jedynie z ckm i działka 37 mm zamocowanych w ambrazurach. Rozkazu tego nie wykonał jego zastępca sierżant Raczyński i zginął przeszyty ogniem ciężkiego karabinu maszynowego.

Potyczka we wsi LipowaEdytuj

Rozbite oddziały Batalionu KOP "Berezwecz" i skompletowane pod dowództwem kpt. Wajdowicza w ciągu nocy z 2 na 3 września 1939 i dalej w ciągu dnia 3 września stoczyły jeszcze potyczkę z oddziałami niemieckimi przedzierając się przez wieś Lipowa.

Wycofanie się sił polskichEdytuj

Fort "Włóczęga" poddał się 3 września o godz. 8.30, a fort "Wędrowiec" dowodzony przez kpt. Tadeusza Semika o godz. 17.00. Mimo ogromnej przewagi liczebnej i technicznej, Niemcy ponieśli spore, szacowane na 200-300 ludzi, straty.

Pozostałe oddziały wycofały się w kierunku Żywca i Andrychowa. Utworzona z resztek 1 i 2 kompanii nowa kompania pod dowództwem kpt. Tadeusza Kadego wycofała się przez Ostre w kierunku Lipowej.

Potyczka w rejonie ZadzielaEdytuj

W dalszym marszu 4 września 1939 w godzinach rannych jednostki polskie stoczyły ciężki bój w rejonie Zadziela–Oczków z napotkanymi oddziałami 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty, zadając nieprzyjacielowi ciężkie straty w ilości 47 zabitych i wielu rannych (był to ostatni bój Batalionu KOP "Berezwecz" na Ziemi Żywieckiej).

BibliografiaEdytuj

  • Wilhelm Hertlein, Chronik der 7. Infanterie-Division München.
  • D. Schmidtgen, Die Münchener Hausdivision: Die Divisionskurzberichte der 7. Infanterie Division von Juli 1940 bis April 1944.

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj