Adam Raciborski

polski lekarz

Adam Raciborski (ur. 24 grudnia 1809 w Radomiu, zm. 14 lutego 1871 w Paryżu) – polski lekarz, autor podręczników medycznych, powstaniec listopadowy[1].

Adam Raciborski

ŻyciorysEdytuj

Studiował medycynę w Warszawie. W 1831 roku uczestniczył w powstaniu listopadowym pełniąc obowiązki lekarza w 4. pułku Wojska Polskiego. Po jego upadku w 1832 roku udał się na przymusową emigrację do Francji, do Besançon, gdzie zjednał sobie wielką sławę leczeniem grasującej tam wówczas w tym kraju cholery. W r. 1834 otrzymał w Paryżu stopień doktora i wkrótce potem posadę przełożonego kliniki w szpitalu Charité, a następnie profesora w akademii medycznej; między lekarzami paryskimi używał wysokiej powagi i uznania, był współzałożycielem Towarzystwa Lekarzy Polskich w Paryżu.

W latach 1860-1871 był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk[2][3].

DziełaEdytuj

W języku polskim wydał "O styczności medycyny z innemi naukami, sztukami pięknemi i literaturą" (Paryż, 1858)[3]. Wiele jego rozpraw i dzieł uwieńczonych było nagrodami. Z tych prac jego ważniejsze są:

  • "Essai sur le danger de la constipation et les tumeurs storcorales" (1834),
  • "Nouveau manuel compiet d'auscultation et de percussion" (pol. "Nowy podręcznik osłuchiwania i opukiwania") [4] (1835)[1];
  • "Du la puberte et de l'âge critique chez les femmes" (1844).

PrzypisyEdytuj

  1. a b Iłowiecki 1981 ↓, s. 196.
  2. Erzepki 1896 ↓, s. 4.
  3. a b Orgelbrand XIX w ↓.
  4. Jeden z pierwszych podręczników auskultacji (osłuchiwania) i perkusji (opukiwania), oparty na własnych badaniach Raciborskiego

BibliografiaEdytuj

  • S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia).
  • Bolesław Erzepki: Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu. Poznań: 1896, s. 4.
  • Maciej Iłowiecki: Dzieje nauki polskiej. Warszawa: Interpress, 1981. ISBN 83-223-1876-6.

Linki zewnętrzneEdytuj