Otwórz menu główne

Aleksander Pik

wojskowy polski, prawnik

Aleksander Pik (ur. 10 maja 1873 w Łodzi, zm. 20 października 1943 w Warszawie) – generał major Armii Imperium Rosyjskiego i generał brygady Wojska Polskiego.

Aleksander Pik
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1873
Łódź
Data i miejsce śmierci 20 października 1943
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1891-1927
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki Departament Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych
Najwyższy Sąd Wojskowy
Stanowiska szef departamentu i naczelny prokurator wojskowy
prezydent Najwyższego Sądu Wojskowego
Późniejsza praca adwokat
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Był synem Karola i Marii z Kurnatowskich. Żonaty z Reginą z Marszałków, primo voto Chołodecką. Prawdopodobnie bezdzietny. Edukację odbierał w gimnazjum w Kaliszu (1883-1891), potem wstąpił do szkoły junkrów w Twerze, skończywszy ją w 1893, po czym w 1896 skończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[1].

W latach 1902-1908 pełnił służbę w korpusie sądownictwa marynarki wojennej. W latach 1908-1917 był szefem Wydziału Ustawodawczego w Głównym Zarządzie Sądownictwa Morskiego. W 1915 awansował na generała majora. Od czerwca 1917 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości Rosji.

20 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, w stopniu generała podporucznika, i przydzielony do Sekcji Prawnej Ministerstwa Spraw Wojskowych[2]. 7 grudnia 1918 został mianowany szefem Departamentu II Wojskowo-Prawnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[3]. 21 lipca 1919 został członkiem Rady Wojskowej. W grudniu 1919 został wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu VI Wojsko-Prawnego M.S.Wojsk. 10 marca 1920, po kolejnej reorganizacji ministerstwa, Naczelny Wódz mianował go szefem Oddziału VI Prawnego Sztabu M.S.Wojsk. 10 sierpnia 1921, z chwilą wejścia w życie pokojowej organizacji Ministerstwa Spraw Wojskowych, został szefem Departamentu IX Sprawiedliwości[4]. 3 kwietnia 1924 minister spraw wojskowych zwolnił go ze stanowiska Naczelnego Prokuratora Wojskowego i pozostawił nadal na stanowisku szefa departamentu[5]. 31 lipca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski mianował go prezydentem Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie, a Minister Spraw Wojskowych zwolnił ze stanowiska szefa departamentu[6]. 10 czerwca 1926 Prezydent RP, Ignacy Mościcki zwolnił go ze stanowiska prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego[7]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[8]. Od 1930 był adwokatem w Warszawie. Zmarł 20 października 1943 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) – 1892
  • porucznik (Поручик) –
  • sztabsrotmistrz (Штабс-ротмистр) – 1896
  • kapitan (Капитан) –
  • podpułkownik (Подполковник) –
  • pułkownik (Полковник) –
  • generał major (Генерал-майор) – 1915
  • generał podporucznik Korpusu Sądowego - 20 listopada 1918 z dniem przyjęcia do WP, zatwierdzony 1 maja 1920 z dniem 1 kwietnia 1920, w Korpusie Sądowym, w „grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”
  • generał brygady - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 41. lokatą w korpusie generałów

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. [Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów wojska polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, str. 248, ​ISBN 83-11-08262-6
  2. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 27 listopada 1918 r., poz. 105, 119.
  3. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 23 grudnia 1918 r., poz. 356.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 25, 121.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 199.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 76 z 7 sierpnia 1924 roku, s. 431.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 24 z 23 czerwca 1926 roku, s. 187.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  9. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.

BibliografiaEdytuj