Otwórz menu główne

Aleksander Szenajch

polski lekkoatleta i piłkarz

Aleksander Szenajch (ur. 26 sierpnia 1904 w Warszawie, zm. 5 czerwca 1987 w Brukseli) – polski lekkoatleta i piłkarz, olimpijczyk, dziennikarz sportowy.

Aleksander Szenajch
Ilustracja
Aleksander Szenajch jako lekkoatleta w barwach Warszawianki (1923)
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1904
Warszawa
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1987
Bruksela
Wzrost 171 cm
Pozycja napastnik, pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1915 Slavia Warszawa
1916 Lauda Warszawa
1917–1920 Polonia Warszawa
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1921–1931 Warszawianka 67 (16)
Aleksander Szenajch
podporucznik podporucznik
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka kampania wrześniowa powstanie warszawskie
Późniejsza praca sportowiec, dziennikarz
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941)
Aleksander Szenajch (pierwszy z prawej na mecie biegu w 1927)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie w 1921 r. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc w szeregach najpierw 201. pułku piechoty, a potem 36. pułku piechoty Legii Akademickiej. Został udekorowany za męstwo Krzyżem Walecznych.

Aktywność sportowaEdytuj

Był wszechstronnym sportowcem, ale największe sukcesy osiągnął w lekkoatletyce i piłce nożnej. W obu tych dyscyplinach startował przede wszystkim w barwach Warszawianki.

LekkoatletykaEdytuj

Jako lekkoatleta był sprinterem. Był członkiem sekcji lekkoatletycznej Warszawianki. Jedenaście razy zdobywał mistrzostwo Polski:

Pięć razy był wicemistrzem: 100 m – 1927; 200 m – 1925, 1930; sztafeta 4 x 100 m – 1923 i 1930. Cztery razy był brązowym medalistą: 100 m – 1922; sztafeta 4 x 100 m – 1924, 1925 i 1927.

Startował na Igrzyskach Olimpijskich w 1924 w Paryżu na 100 m i 200 m, ale odpadł w eliminacjach. Czternaście razy[1] reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych. Dwadzieścia dwa razy bił rekordy Polski, w tym jako pierwszy Polak pokonał granicę 11 sekund na 100 m (w 1925). Jego rekord Polski w biegu na 100 m to 10,8 s, a w biegu na 200 m – 22,3 s.

Piłka nożnaEdytuj

Karierę piłkarza zaczął w 1918 r.: w latach 1918–1920 grał w I drużynie piłkarskiej klubu Polonia Warszawa. Później grał w Warszawiance w I lidze w latach 1927–1931 jako napastnik i pomocnik. Rozegrał w I lidze 66 spotkań i strzelił 16 bramek. W sumie, grając w barwach Warszawianki rozegrał 250 meczów, w tym 18 w reprezentacji Warszawy[1].

Dziennikarstwo sportoweEdytuj

Już podczas kariery zawodniczej rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy, którą kontynuował do wybuchu wojny. Był m.in. redaktorem naczelnym czasopisma Stadjon (1929–1931) oraz kierował agencją "Centrosport" (1928–1939). Współpracował z Tygodnikiem Sportowym od 1923 r. Wraz z Władysławem Dobrowolskim wydał w 1927 r. broszurę "Stumetrówka". Biegi krótkie i sztafetowe.

Członkostwo w organizacjachEdytuj

Szejnach był m.in.:

  • członkiem zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (od 1930, w marcu 2916 wybrany kierownikiem referatu prasowego i członkiem Komisji Trzech[2])
  • członkiem Ligi Polskiego Związku Piłki Nożnej (od 1933 r.)
  • członkiem klubu sportowego Warszawianka
  • członkiem Towarzystwa Międzynarodowego i Krajowego Zawodników Kontraktowych
  • wiceprezesem Związku Dziennikarzy Sportowych Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojna i po wojnieEdytuj

W kampanii wrześniowej walczył w stopniu podporucznika w 1. pułku artylerii przeciwlotniczej. Następnie działał w konspiracji. Był oficerem personalnym w Wydziale Zrzutów Oddziału Dowodzenia i Łączności Komendy Głównej Armii Krajowej (nosił pseudonim Roman). Walczył w powstaniu warszawskim. Następnie był w niewoli niemieckiej, a po wyzwoleniu służył w 1 Dywizji Pancernej. Po demobilizacji zamieszkał w RFN, a następnie w Belgii, gdzie zmarł.

Jego kuzynem był Karol Szenajch, hokeista, olimpijczyk z St. Moritz (1928).

PrzypisyEdytuj

  1. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 719.
  2. Podział prac w zarządzie P.Z.L.A.. „Echo”. 67, s. 7, 7 marca 1936. 

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1918–1939). 100 lat prawdziwej historii (1), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017