Otwórz menu główne

Aleksander Tumidajski (ur. 20 marca 1890 w Radłowie, zm. 9 stycznia 1919 w Kiernicy[1]) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Aleksander Tumidajski
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1890
Radłów
Data i miejsce śmierci 9 stycznia 1919
Kiernica
Przebieg służby
Lata służby 1914-1919
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie II RP
Jednostki 2 Pułk Piechoty Legionów
6 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Signum Laudis

RodzinaEdytuj

Pochodził z wielodzietnej rolniczej rodziny - miał dziewięcioro rodzeństwa[2]. Jego rodzicami byli Karol i Magdalena, z domu Jawień (ojciec był handlowcem, pełnił funkcję prezesa miejskiego Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i Kasy Stefczyka)[3]. Jego młodszy brat Kazimierz (1897-1947) był pułkownikiem Wojska Polskiego[4].

Ukończył I Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie. Podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Należał do Drużyn Strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej porzucił pracę i 25 sierpnia 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, po czym został przydzielony do 9 kompanii 2 Pułku Piechoty Legionów (tak samo jego brat Kazimierz). W maju 1915 ukończył szkołę podchorążych pułku w Marmaros-Sziget. 11 listopada 1915 został awansowany do stopnia chorążego, po czym służył w III batalionie 6 Pułku Piechoty (w tym samym pułku brat Kazimierz). Uczestniczył w walkach na Polesiu, został ranny w bitwie pod Kuklami, był leczony, brał udział w bitwie pod Optową 5 lipca 1916, nad Styrem oraz nad Stochodem. Został wówczas odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari V klasy.

Po kryzysie przysięgowym pracował w Polskiej Organizacji Wojskowej w Krakowie. U schyłku wojny wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w tym w walkach o Lwów. Zginął 9 stycznia 1919 pod wsią Kiernica koło Gródka Jagiellońskiego (został dwukrotnie ranny i dobity przez Ukraińców)[4].

Został pochowany na cmentarzu w rodzinnym Radłowie, gdzie jego ciało sprowadził brat Kazimierz. Pośmiertnie został awansowany do stopnia kapitana.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920, Wojskowe Biuro Historyczne, Warszawa 1934, s. 922.
  2. J. Drużyńska, Stanisław M. Jankowski: Wyklęte życiorysy. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 2009, s. 394. ISBN 978-83-7510-373-1.
  3. Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 101.
  4. a b J. Drużyńska, Stanisław M. Jankowski: Wyklęte życiorysy. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS, 2009, s. 399. ISBN 978-83-7510-373-1.

BibliografiaEdytuj