Aleksander Ziemkowski

Aleksander Jan Ziemkowski (ur. 27 października 1914 we Wschowej, zm. 5 lipca 2000 w Poznaniu[1]) – doktor inżynier architekt[1], żołnierz Wojska Polskiego i porucznik Armii Krajowej , w latach 1945–1947 działacz antykomunistycznego podziemia niepodległościowego (grupa „NIE”).

Aleksander Jan Ziemkowski
Data i miejsce urodzenia 27 października 1914
Wschowa
Data i miejsce śmierci 5 lipca 2000
Poznań
Miejsce spoczynku cmentarz w Dłużynie
Zawód, zajęcie inżynier architekt
Alma Mater Politechnika Wrocławska
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Wojska (czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Aleksander Ziemkowski zdał maturę w Państwowej Szkole Budownictwa w Lesznie w 1932 roku. Ukończył Szkołę Podchorążych w Szczypiornie oraz został awansowany przez prezydenta RP Ignacego Mościckiego na stopień podporucznika. W trakcie kampanii wrześniowej walczył w stopniu podporucznika w składzie 57 pułku piechoty w obronie Modlina uciekł z niewoli niemieckiej. W czasie okupacji żołnierz Armii Krajowej. Był zastępcą komendanta rejonu w obwodzie Tomaszów Mazowiecki[1].

W 1969 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Tytuł doktora nauk technicznych uzyskał w 1975[1].

W latach 1951–1977 pracował w Ośrodku Badawczym Poznańskiego Biura Projektów Budownictwa Przemysłowego w Poznaniu. Był członkiem SARP, Oddział w Poznaniu. Jako architekt zajmował się budową kościołów w Drobinie i Dubinie. Zaprojektował m.in. budynek byłego Dowództwa Wojsk Lotniczych, ul. Kościuszki w Poznaniu i dom wypoczynkowy „Celuloza” w Jastrzębiej Górze[1].

W 1980 r. członek 12-osobowego Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Poznańskiego Czerwca 1956 (sekretarz Komitetu).

W latach 1982–1988 pracował w Radzie Społecznej Metropolity Poznańskiego.[2]

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • pod pseudonimem Aleksander Józefowicz Zbrodnia katyńska w dokumentach (Londyn 1978).
  • Państwowa Szkoła Budownictwa w Lesznie 1922-1939 (Leszno 1986).
  • Poznański Czerwiec 1956. Relacje uczestników. Opracowanie redakcyjne Eugenia R. Dabertowa, Poznań 2006 (wyd. II, Poznań 2008).

PrzypisyEdytuj