Otwórz menu główne

Alfons Pilorz (ur. 2 czerwca 1928 w Pruchnej, zm. 24 lipca 2017 w Lublinie[1]) – polski romanista, profesor KUL.

ŻyciorysEdytuj

Uczęszczał do Gimnazjum i Liceum im. A. Osuchowskiego w Cieszynie (mała matura – 1948, matura – 1950). W 1944, jadąc na praktyki do sklepu w Cieszynie, wpadł pod pociąg, który zmiażdżył mu obie nogi. W 1950 rodzina przeprowadziła się do Lublina, gdzie podjął studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Stopień magistra uzyskał w 1955 (praca Anatole France, critique littéraire, promotor: prof. Kalikst Morawski) i w tym samym roku podjął pracę na KUL (Sekcja Filologii Romańskiej). Władze komunistyczne, szykanując KUL, zawiesiły działalność sekcji, w wyniku czego stracił pracę, ale pozostał w Lublinie, znajdując zatrudnienie w Katedrze Językoznawstwa Instytutu Filologii Polskiej UMCS. Po odwilży powrócił na KUL. Początkowo pracował jako lektor języka francuskiego w Studium Języków Obcych, a od 1972 dołączył do dawnego zespołu Sekcji Filologii Romańskiej. Doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1984 (rozprawa Rôle et structure de la proposition relative dans la prose d'Antoine de la Sale, promotor: prof. Urszula Dąmbska-Prokop). Habilitował się w 1999 na podstawie dorobku naukowego, ze szczególnym uwzględnieniem monografii Évolution sémantique des emprunts français en polonais. Również w 1999 uzyskał awans na stanowisko profesora KUL. Od 2001 do 2003 pełnił funkcję kierownika Katedry Języków Romańskich, a w 2002 dyrektora Instytutu Filologii Romańskiej[1].

Pochowany został na cmentarzu przy Drodze Męczenników Majdanka w dniu 29 lipca 2017[1]. Na KUL urządzono pośmiertną wystawę jego dorobku[2].

ZainteresowaniaEdytuj

Interesował się zagadnieniami historycznymi, kontrastywnymi i typologicznymi (geografia językowa, dialektologia leksykalna, zapożyczenia między językami, ewolucja języka francuskiego)[1].

Był aktywnym członkiem NSZZ Solidarność[1].

Życie prywatneEdytuj

Był mężem nauczycielki języka francuskiego, Barbary Pilorz z domu Gargasz (ur. 12 maja 1931 w Mogielnicy, zm. 31 lipca 2007 w Lublinie), z którą miał trzech synów[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Janusz Bień, Witold Wołowski, O człowieku, który nigdy się nie skarżył, w: Przegląd Uniwersytecki, KUL, nr 4-5(168-169)/2017, S.48-49, ISSN 0866-9961
  2. KUL, Vita mutatur non tollitur
  3. UMCS, Alfons Pilorz, Wspomnienie o Magister Barbarze Pilorz (1931-2007)

Linki zewnętrzneEdytuj