Otwórz menu główne
Zobacz też: Badminton – miejscowość w hrabstwie Gloucestershire (Anglia).

Badminton (gra znana także jako kometka) – 2- lub 4-osobowa dyscyplina sportowa, konkurencja olimpijska od 1992 roku.

Badminton
Ilustracja
Charakterystyka
Rodzaj sportu gra indywidualna
Popularność
Dyscyplina olimpijska od 1992

WstępEdytuj

 
Wymiary kortu

Gra polega na przebijaniu nad siatką lotki za pomocą rakietek; gra rozgrywana jest na punkty na boisku o długości 13,40 m i szerokości 6,10 m w deblu lub 5,18 w singlu; linie wyznaczają pola serwisowe i odbioru (pole odbioru w grze podwójnej jest o 0,76 m krótsze); siatka o szerokości 76 cm zawieszona jest na wysokości 1,55 m przy słupkach i 1,524 m na środku; lotka o masie od 4,74 g do 5,50 g wykonana jest z korka pokrytego warstwą skóry i 16 piórek naturalnych lub z materiałów syntetycznych. Klasyczny mecz składa się z setów rozgrywanych do 21 punktów (wymagana jest przewaga dwóch punktów, jeżeli strony osiągną wynik 29:29 to seta wygrywa strona zdobywająca 30. punkt). Gra kończy się, gdy jeden z zawodników lub jedna z drużyn wygrywa dwa sety.

HistoriaEdytuj

Trudno jest jednoznacznie określić genezę badmintona na świecie. W pozostałościach dawnej cywilizacji azteckiej i chińskiej spotyka się rysunki, przedstawiające grę przypominającą badminton, co świadczy o tym, iż w różnej postaci ta forma aktywności fizycznej była znana od wielu tysięcy lat prawie na wszystkich kontynentach.

Nazwa gry pochodzi od nazwy angielskiej posiadłości (Badminton House) VIII księcia Beaufort, leżącej w hrabstwie Gloucestershire niedaleko Bristolu, która nazywała się właśnie Badminton. To tam około roku 1870 odbył się pierwszy pokaz gry opartej na podbijaniu rakietką lotki wykonanej z korka i piór z zastosowaniem reguł zbliżonych do współczesnych. Po kilku latach przyjęto jednolity zbiór przepisów gry, w których do dzisiaj niezmienne pozostały długość i szerokość boiska (w rzeczywistości były to wymiary salonu, w którym odbył się pierwszy pokaz) oraz wysokość siatki. Z biegiem czasu gra stawała się coraz bardziej popularna. Zyskała sympatię nie tylko w gronie amatorów, lecz także i profesjonalistów. Z tego to właśnie powodu powołano Międzynarodową Federację Badmintona (MFB).

Na świecie badminton najbardziej popularny jest w krajach wschodniej Azji (Chiny, Japonia, Korea itd.) oraz w Danii. W Europie, oprócz Danii, jego główne ośrodki znajdują się w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Szwecji.

Odbywające się co roku Mistrzostwa świata w badmintonie po raz pierwszy zostały rozegrane w szwedzkim Malmö w 1977 roku. Oprócz indywidualnych mistrzostw świata rozgrywane są również drużynowe mistrzostwa mężczyzn (Thomas Cup oraz kobiet Uber Cup).

Badminton na Igrzyskach OlimpijskichEdytuj

 
Peter Gadeduński badmintonista

Olimpijska kariera badmintona rozpoczęła się w roku 1988 na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Seulu, gdzie grę potraktowano pokazowo. [por. Badminton na letnich igrzyskach olimpijskich] Badminton bardzo szybko stał się modny i już na Igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku włączono go do programu jako dyscyplinę medalową. Do zdobycia były wtedy tylko dwa medale – złoty i srebrny. Możliwość zdobycia brązu pojawiła się dopiero w Atlancie w 1996 roku. W Atenach badminton rozgrywany był w pięciu konkurencjach:

  • gra pojedyncza kobiet,
  • gra pojedyncza mężczyzn,
  • gra podwójna kobiet,
  • gra podwójna mężczyzn,
  • gra mieszana.

Badminton w PolsceEdytuj

 
Lotka z piórek naturalnych

W Polsce rozwój badmintona przypada na lata 70. XX wieku. Już w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku była rozgrywana w Akademickim Ośrodku Sportowym przy Politechnice Gdańskiej, przez studentów uczelni. 7 listopada 1977 r. powstał Polski Związek Badmintona . W Polsce badminton najbardziej popularny jest w Suwałkach, Głubczycach, Dębnicy i Słupsku.

Klasyfikacja 10 najlepszych zawodników w PolsceEdytuj

  1. Robert Mateusiak (Polonez Warszawa, AZS Kraków, UKS Hubal)
    Miejsce 9-16 w grze podwójnej IO Sydney 2000
    Miejsce 9-16 w grze podwójnej IO Ateny 2004
    Trzykrotny brązowy medalista ME#: w grze podwójnej ME Glasgow 2000, w grze podwójnej ME Malmö 2002, w grze podwójnej ME Genewa 2004
  2. Michał Łogosz (MDK Płock, Stal Płock, Bizon Płock, Technik Głubczyce, SKB Suwałki)
    Miejsce 9-16 w grze podwójnej IO Sydney 2000
    miejsce 9-16 w grze podwójnej IO Ateny 2004
    trzykrotny brązowy medalista ME#: w grze podwójnej ME Glasgow 2000, w grze podwójnej ME Malmö 2002, w grze podwójnej ME Genewa 2004
  3. Przemysław Wacha (Technik Głubczyce)
    wielokrotny ćwierćfinalista ME#: w grze pojedynczej ME Malmö 2002 i w grze pojedynczej ME Genewa 2004
    wielokrotny medalista MEJ#: srebro w grze podwójnej, brąz w grze pojedynczej w MEJ Glasgow 1999
    olimpijczyk z IO Ateny 2004
  4. Kamila Augustyn (MKS Słupsk, SKB Piast Słupsk, SKB Suwałki)
    ćwierćfinalistka ME#: w grze podwójnej ME Genewa 2004
    trzykrotna medalistka MEJ#: złoto w grze podwójnej i srebro w grze pojedynczej MEJ Spała 2001 oraz brąz w grze pojedynczej MEJ Glasgow 1999
    ćwierćfinalistka MEJ#: w grze podwójnej MEJ Glasgow 1999
  5. Nadieżda Zięba (Piast-B Słupsk, UKS Hubal)
    ćwierćfinalistka ME#: w grze podwójnej ME Genewa 2004
  6. Piotr Żołądek (MKS Słupsk, Piast-B Słupsk, Hubal Białystok)
    Srebrny medalista MEJ#: w grze podwójnej MEJ Glasgow 1999
  7. Rafał Hawel (SKB Piast Słupsk)
    brązowy medalista w grze pojedynczej i ćwierćfinalista w grze podwójnej MEJ Esbjerg 2003
  8. Katarzyna Krasowska (Zryw Opole, AZS UW Warszawa, Technik Głubczyce)
    Trzykrotna olimpijka#: IO Barcelona 1992, IO Atlanta 1996, IO Sydney 2000
    Miejsce 9-16 w grze pojedynczej w IO Atlanta 1996
    Dwukrotna ćwierćfinalistka w grze pojedynczej w ME#: Herning 1996 i Sofia 1998
  9. Bożena Bąk-Siemieniec (Technik Głubczyce, AZS AGH Kraków, AZS Kraków)
    miejsce 9-16 w grze podwójnej w IO Barcelona 1992
  10. Wioletta Sosnowska-Wilk (Sława Sławno, Motus Koszalin, Warmia Olsztyn)
    miejsce 9-16 w grze podwójnej w IO Barcelona 1992

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj