Otwórz menu główne

Barbara Nawrocka-Dońska

polska prozaiczka, eseistka i dziennikarka

Barbara Nawrocka-Dońska z d. Bodzińska (ur. 17 października 1924 w Warszawie, zm. 15 maja 2018 tamże) – polska prozaiczka, eseistka i dziennikarka. Żołnierz Armii Krajowej i powstaniec warszawski.

Barbara Nawrocka-Dońska
Ilustracja
Barbara Nawrocka-Dońska, ok. 1975
Imię przy narodzeniu Barbara Bodzińska
Data i miejsce urodzenia 17 października 1924
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 maja 2018
Warszawa
Zawód, zajęcie pisarka dziennikarka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami Medal za Warszawę 1939–1945 Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Armii Krajowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 40-lecia Polski Ludowej Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Odznaka Grunwaldzka

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W czasie wojny była żołnierką Armii Krajowej i brała udział w powstaniu warszawskim. W konspiracji była łączniczką i sanitariuszką. Postanowieniem Prezydenta RP Lecha Wałęsy podporucznik Wojska Polskiego (17 listopada 2000). Postanowieniem Ministra Obrony Narodowej Jerzego Szmajdzińskiego awansowana do stopnia porucznika (19 września 2002).

Ukończyła studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Debiutowała jako prozaiczka na łamach tygodnika „Po prostu”. W latach 1948–1950 przebywała na Dolnym Śląsku. W 1950 wróciła do Warszawy. Była redaktorką dzienników „Trybuna Ludu” i „Trybuna Mazowiecka”. W latach 1968-1974 pracowała w dziale kulturalnym Trybuny Ludu, w Naszej Trybunie/Trybunie Mazowieckiej (1978–1982) (jedyna jej praca etatowa w prasie). Była radną w VI kadencji Dzielnicowej Rady Narodowej Warszawa Śródmieście (1973–1977). 1 lutego 1985 przeszła na emeryturę.

Była autorką ponad 500 artykułów w prasie codziennej, również terenowej, tygodnikach kulturalnych warszawskich, m.in. reportaże, artykuły krytyczno-literackie, z krytyki filmowej oraz dział kultury w Trybunie Ludu; reportaże z kilkunastu pobytów w Związku Radzieckim, z Chin, Francji, Szwajcarii, Italii, Grecji i Kuby. Pisała również w prasie kobiecej, w tym w Zwierciadle. Wydała 28 książek, w tym 5 książkowych wydań reportaży zagranicznych.

CzłonkostwoEdytuj

Była członkinią:

Życie rodzinneEdytuj

Mąż Ryszard Doński, dziennikarz zmarł 6 marca 1973. Córka Małgorzata Dońska-Olszko absolwentka Wydziału Rehabilitacji Ruchowej Akademii Wychowania Fizycznego, wyróżniona czterokrotnie nagrodą rektorską. Dyrektorka Zespołu Szkół nr 109 w Warszawie, ul.Białobrzeska 44. Stypendystka Fundacji Eisenhowera w Stanach Zjednoczonych. W 2010 roku otrzymała tytuł Honorowego Profesora Oświaty. Syn Jacek Nawrocki- inwalida pierwszej grupy, zmarł w 2002 r. Wnuczka Katarzyna Olszko, aktorka i producentka, absolwentka Akademii Dramatu i Tańca- Urdang Academy w Londynie.

Spoczywa na Powązkach Wojskowych[2].

TwórczośćEdytuj

Powieści:

  • Dwie Miłości, debiut. (PIW 1956)
  • Powszedni dzień dramatu (Czytelnik 1961, 7 wydań)
  • Pojedynek z pamięcią (Czytelnik 1962)
  • Odlot za tydzień (Czytelnik 1964, 2 wydania)
  • Gęsty las (Wydawnictwo Śląsk 1965, 2 wydania)
  • Akcja chirurg (wspólnie z R. Dońskim, Wydawnictwo Iskry 1968, 2 wydania)
  • Tajemnicza katarynka (Wydawnictwo Iskry 1968)
  • Trolejbusem do Galaktyki (PIW 1969)
  • Śmierć czarnoksiężnika (wspólnie z R.Dońskim, Wydawnictwo Iskry 1970, tłumaczone na język niemiecki 1974)
  • Zatrzymaj zegar o jedenastej (Wydawnictwo Iskry 1973, tłumaczone na język niemiecki 1977)
  • To nieprawda, że umarł Tristan (Wydawnictwo Iskry 1977)
  • Zatruty bluszcz (Czytelnik 1977)
  • Złota czara (Czytelnik 1979, 2 wydania)
  • Powrót Saszki (Książka i Wiedza 1983)
  • Białe i czarne (Wydawnictwo Spółdzielcze 1987)
  • Stara transzeja (niewydana, I nagroda w konkursie Wydawnictwa Spółdzielczego 1988)

Opowiadania:

  • Powrót z więzienia (drukowane w krakowskim Życiu Literackim 1958 oraz w Forlaget Fremad w książce zbiorowej tłumaczonej na język duński w 1958)
  • 18 opowiadań (Książka i Wiedza 1962)
  • Ślubna suknia (Wydawnictwo Pojezierze 1977)

Książki reportażowe:

  • Dobry wieczór Mister Godot (Czytelnik 1965)
  • Papieski topaz (Czytelnik 1967)
  • Trolejbusem do Galaktyki (PIW 1969)
  • Jak wulkan gorąca (Czytelnik 1972)
  • Wino Argonautów (Książka i Wiedza 1984)

Książki dla dzieci i młodzieży w edycjach Naszej Księgarni:

  • Kolorowe sny Gosi (1969)
  • Przed godziną W (1969, 3 wydania)
  • Historia życia czarnego kota (1984, 3 wydania)

Pamiętniki:

  • Prywatny Pamiętnik (Książka i Wiedza 1988, drukowany także w odcinkach w Kontrastach w Białymstoku)
  • Druga część Pamiętnika (niewydana)

NagrodyEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 661. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze, www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2018-05-24] (pol.).
  3. Przyznano Nagrody im. Witolda Hulewicza. 2011-12-11. [dostęp 2013-06-09].
  4. MKiDN, Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis, www.mkidn.gov.pl [dostęp 2016-05-20] (pol.).

BibliografiaEdytuj