Otwórz menu główne
Bariera nr 1

Bariery Churchilla (ang. Churchill Barriers) – seria czterech grobli na Orkadach (Szkocja) o całkowitej długości 2,3 km (1,5 mili), łączących ze sobą główną wyspę archipelagu Mainland (na północy) z South Ronaldsay (na południu) poprzez mniejsze wyspy: Burray, Lamb Holm i Glimps Holm. Bariery zostały zbudowane podczas drugiej wojny światowej jako ochrona kotwicowiska brytyjskiej marynarki wojennej w zatoce Scapa Flow. Obecnie służą jako droga komunikacyjna A961.

Spis treści

Geneza powstaniaEdytuj

Zatoka Scapa Flow służyła jako kotwicowisko marynarki wojennej już od początku XIX wieku. Pełniła także tę rolę podczas I wojny światowej i miała ją pełnić także podczas II wojny. 14 października 1939 r. niemiecki okręt podwodny U-47 przedarł się pod osłoną nocy w wynurzeniu przez płytkie przesmyki pomiędzy wyspami (częściowo zablokowane również zatopionymi wrakami z okresu I wojny światowej) wykorzystując wysoki przypływ a następnie zatopił torpedą brytyjski pancernik HMS "Royal Oak", po czym uciekł w stronę otwartego morza przy użyciu tej samej drogi.

W odpowiedzi Pierwszy Lord Admiralicji Winston Churchill wszczął budowę kilku stałych barier pomiędzy wyspami położonymi we wschodniej części Scapa Flow, aby zapobiec dalszym atakom. Prace rozpoczęły się w maju 1940 r. i zostały zakończone we wrześniu 1944 roku, a bariery zostały oficjalnie otwarte 12 maja 1945 roku, cztery dni po zakończeniu II wojny światowej w Europie.

BudowaEdytuj

Prace przygotowawcze na terenie rozpoczęły się w maju 1940 roku, podczas gdy eksperymenty na modelach projektu zostały podjęte na Uniwersytecie w Manchesterze. Kontrakt na budowę bariery zdobyła firma Balfour Beatty. Podstawy bariery zostały zbudowane z gabionów o łącznej wadze 250 000 ton wypełnionych skałami z kamieniołomów na Orkadach. Gabiony zrzucano za pomocą napowietrznych kolejek linowych. Podstawy zostały następnie pokryte 66 000 wytworzonymi na miejscu blokami betonowymi o wadze pięć i dziesięć ton. Bloki pięciotonowe utworzyły rdzeń grobli, dziesięciotonowe utworzyły falochron.

Przy budowie uczestniczyło około 2000 osób, z czego około 1300 stanowili włoscy jeńcy wojenni, którzy dostali się do niewoli w kampanii północnoafrykańskiej i pojawili się na Orkadach od początku 1942 roku. Ponieważ Konwencje genewskie zakazywały wykorzystywania jeńców do działań militarnych, cel budowy określano jako "usprawnienia w komunikacji". Jeńcy byli zakwaterowani w dwóch obozach[1].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj