Bebop (również rebop[2], lub po prostu bop[2]) – styl jazzowy z początków lat 40. XX wieku. Powstał na wschodnim wybrzeżu USA. Główni twórcy: Charlie Parker (ps. Bird), Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Fats Navarro, Bud Powell. W porównaniu z wcześniejszymi stylami muzyki jazzowej, np. swingiem, charakteryzował się dużą swobodą interpretacyjną, improwizacją, bogatą rytmiką, skokowo rozwijaną melodią i przyspieszeniem frazy[3]. Dał początek jazzowi nowoczesnemu.

Bebop
Pochodzenie

swing, Kansas City jazz

Czas i miejsce powstania

wczesne lata 40. XX wieku[1] (około 1940 roku), USA (Nowy Jork)

Instrumenty

saksofon, trąbka, instrumenty dęte, fortepian, kontrabas, perkusja

Największa popularność

od 1945 roku[1] do wczesnych lat 50.

Gatunki pokrewne

jazz awangardowy

Podgatunki
hard bop, cool jazz, post-bop, neo bop(inne języki), bop vocals(inne języki)[1]

Początki

edytuj

Początki bebopu wiążą się z barem Minton’s Playhouse w Harlemie[2]. Henry Minton, jego właściciel, popadł w kłopoty finansowe i w październiku 1940 roku musiał powierzyć go jazzmanowi Teddy’emu Hillowi(inne języki). Niedługo potem Hill stworzył zespół jazzowy, w skład którego weszli: Kenny Clarke (bębny), Thelonious Monk (fortepian), Nick Fenton(inne języki) (kontrabas) i Joe Guy(inne języki) (trąbka). Później dołączył do nich Dizzy Gillespie grający na trąbce.

Fani jazzu szybko dostrzegli grupę Hilla. Bar zdobywał coraz większą popularność, m.in. dzięki pojedynkom muzycznym, które się w nim odbywały. Wkrótce bebop zaczęto grać również w wielu innych miejscach Nowego Jorku, skąd rozprzestrzenił się na cały świat.

Zobacz też

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. a b c Bop. allmusic.com. [dostęp 2020-10-22]. (ang.).
  2. a b c BEBOP – Encyklopedia Muzyki – RMF Classic [online], www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-08-29] [zarchiwizowane z adresu 2020-08-08].
  3. Wacław Panek, Mały słownik muzyki rozrywkowej, Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR, 1986, s. 14, ISBN 83-00-00997-3, OCLC 749239088.