Cool jazz

styl w jazzie

Cool jazz (z ang. chłodny) – styl w muzyce jazzowej, który rozwijał się w końcówce lat 40. i w latach 50. XX wieku. Agresywności bebopu przeciwstawiał on brzmienie i aranżacje wyciszone i stonowane[2]. Unowocześniono w nim współbrzmienie harmoniczne i sposób improwizacji (został bardziej zbliżony do awangardowej muzyki koncertowej z połowy XX wieku)[3][2]. Często postrzegany jest jako muzyka pozbawiona emocji[2]. Podstawy ideologiczne i teoretyczne tego stylu stworzył Lennie Tristano[2].

Cool jazz
Pochodzenie
Czas i miejsce powstania koniec lat 40. XX wieku, USA
Instrumenty
Największa popularność lata 50. XX wieku
Gatunki pokrewne
  • jazz modalny
  • jazz eksperymentalny
Podgatunki
Style regionalne

Za poczatek cool jazzu uważa się nagranie Early Autumn (1948) orkiestry Woody'ego Hermana ze Stanem Getzem oraz album nonetu Milesa Davisa Birth of the Cool (1949)[2].

Najważniejszymi twórcami cool jazzu byli Stan Getz, Dave Brubeck, Paul Desmond, Miles Davis i Chet Baker.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Cool jazz (ang.). allmusic.com. [dostęp 2020-22-10].
  2. a b c d e COOL JAZZ - Encyklopedia Muzyki - RMF Classic, www.rmfclassic.pl [dostęp 2020-10-07].
  3. Wacław Panek, Mały słownik muzyki rozrywkowej, Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów ZAKR, 1986, s. 21, ISBN 83-00-00997-3, OCLC 749239088.