Białka wiążące penicylinę

grupa białek

Białka wiążące penicylinę (ang. Penicillin Binding Proteins, w skrócie PBP) — grupa białek posiadających zdolność wiązania penicyliny. Nazwa została nadana przed ustaleniem charakteru i funkcji tych związków - później okazało się, że jest to grupa enzymów biorących udział w procesie syntezy ściany komórkowej. Enzymy te występują naturalnie u wielu bakterii, są dla nich niezbędne do życia, a ich inaktywacja przez antybiotyk prowadzi do śmierci komórki.

Wszystkie antybiotyki beta-laktamowe, do których należy wspomniana penicylina, działają na białka PBP. Modyfikacje tych białek stanowią jeden z mechanizmów oporności na tę grupę leków (oporność spowodowana zmianą miejsca docelowego na który działa antybiotyk).

Historia odkryciaEdytuj

Po odkryciu penicyliny nie było jasne, jaki jest dokładny mechanizm działania tego leku. Jedno z doświadczeń mające ustalić cel działania antybiotyku, polegało na oznakowaniu penicyliny, a następnie rozdziale uzyskanych związków drogą elektroforezy. Otrzymano dwa paski, świadczące o dwóch różnych białkach z którymi związała się penicylina. Zostały one nazwane białkami wiążącymi penicylinę (PBP1 i PBP2).

Kolejny etap polegał na uzyskaniu mutantów, produkujących ogromne ilości PBP. Ułatwiło to ustalenie ich funkcji oraz dokładną charakterystykę fizykochemiczną.

Modyfikacje białek PBPEdytuj

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przykładem modyfikacji jest mutacja genu kodującego białko PBP u S. aureus. U mutantów występuje wtedy zamiast PBP wersja PBP2a lub PBP2', która traci powinowactwo do metycyliny, stąd też szczep ten nazywany jest MRSAmeticillin-resistant Staphylococcus aureus[1][2].

Pozostałe białka PBPEdytuj

Poza wspomnianymi białkami, zdolność wiązania beta-laktamów posiadają jeszcze dwie grupy związków. Pierwsza to receptory występujące na błonie komórkowej bakterii, odpowiadające za transport i wchłanianie leku do wnętrza komórki. Druga grupa to beta-laktamazy – enzymy posiadające zdolność wiązania a następnie rozkładu beta-laktamów.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj