Bogusław Kołodziejczak

oficer Wojska Polskiego

Bogusław Kołodziejczak (ur. 15 września 1929 w Swarzędzu) – oficer LWP i wywiadu wojskowego, funkcjonariusz partyjny, dyplomata.

Bogusław Kołodziejczak
Data i miejsce urodzenia 15 września 1929
Swarzędz
Szef Gabinetu I Sekretarza KC PZPR
Okres od 1981
do 1982
Kierownik Kancelarii Sekretariatu KC PZPR
Okres od 1982
do 1989
Poprzednik Andrzej Barzyk
Następca Leszek Grzybowski
Szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie
Okres od 1990
Poprzednik Zygmunt Zieliński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 40-lecia Polski Ludowej

ŻyciorysEdytuj

Syn Franciszka i Marii. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty (1950) i Akademii Sztabu Generalnego (1956). Od 1948 roku służył w Ludowym Wojsku Polskim. Był dowódcą plutonu 2 Dywizji Piechoty (1950–1951). Został przeniesiony do służby w Sztabie Generalnym WP, m.in. pełniąc przemiennie funkcje w Zarządzie II (1951–1953, 1956–1960), wykładowcy w Akademii Sztabu Generalnego (1953–1955, 1960–1966, 1967–1972), członka Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie (1966), oficera w JW 2000 SG (1967). Następnie przeszedł do MON, gdzie pełnił funkcję w Gabinecie Ministra Obrony Narodowej gen. Wojciecha Jaruzelskiego (1972–1981), oraz do KC PZPR, zajmując stanowiska – szefa gabinetu I Sekretarza Wojciecha Jaruzelskiego (1981–1982) oraz kierownika Kancelarii Sekretariatu KC, i członka sekretariatu KC (1982–1989). Był też szefem Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie (w ostatnich miesiącach istnienia Misji w 1990).

Członek: ZWM (1945–1948), PPR (1948), PZPR (od 1948). Delegat na X Zjazd PZPR. Członek Komitetu Centralnego PZPR.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

Autor wielu publikacji z zakresu problematyki militarno-politycznej, m. in. książek:

  • U granic państw socjalistycznych (1970)
  • Co będzie jutro (1976)
  • Wojna USA w Wietnamie (wspólnie z E. Wójcikiem, 1979)
  • Naftowe niepokoje (1982)

PrzypisyEdytuj

  1. 40-lecie ludowego Wojska Polskiego. „Nowiny”, s. 2, Nr 240 z 11 października 1983. 

BibliografiaEdytuj