Otwórz menu główne

Bolesław Matusz (ur. 13 lipca 1932 w Żmigrodzie Nowym) – generał brygady WP.

Bolesław Matusz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1932
Żmigród Nowy
Przebieg służby
Lata służby 1952-1993
Stanowiska dowódca 10 Pułku Czołgów, dowódca 11 Dywizji Pancernej, szef sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego, komendant Centrum Doskonalenia Oficerów, szef Inspekcji Sił Zbrojnych
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Spis treści

Służba w wojskuEdytuj

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Brzozowie z 1950[1][2]. Od listopada 1952 marynarz 3 Batalionu Piechoty Morskiej w Dziwnowie. 1953-1956 w Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu, którą ukończył ze stopniem podporucznika. Dowódca plutonu czołgów w 37 Batalionie Czołgów i Artylerii Pancernej w Nysie, 1961-1964 dowódca kompanii czołgów w 33 Pułku Zmechanizowanym w Nysie. 1964-1967 studiował w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie, potem był zastępcą dowódcy 10 pułku czołgów ds. liniowych w Opolu. 1968-1969 szef sztabu - zastępca dowódcy 13 Pułku Czołgów w Opolu w stopniu majora, a 1969-1974 podpułkownik i dowódca 10 Pułku Czołgów w Opolu, który był wielokrotnie wyróżniany, a w 1973 został uznany za „Najlepszy Pułk 30-lecia Wojska Polskiego”. Od 1974 zastępca dowódcy 10 Dywizji Pancernej ds. liniowych w Opolu. 1974-1976 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, potem został dowódcą 11 Dywizji Pancernej im. Jana Sobieskiego w Żaganiu. Dywizja ta 5 razy zdobyła tytuł „Przodującego Związku Taktycznego WP”. W październiku 1979 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka. Od stycznia 1984 zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. liniowych, a od października 1984 szef sztabu i zastępca dowódcy tego okręgu. Od kwietnia 1987 komendant Centrum Doskonalenia Oficerów WP w Rembertowie. Od stycznia 1990 I zastępca szefa Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego WP ds. operacyjnych, potem szef Inspekcji Sił Zbrojnych. W lutym 1993 pożegnany przez ministra obrony Janusza Onyszkiewicza i w kwietniu 1993 przeniesiony w stan spoczynku.

Wykształcenie wojskoweEdytuj

  • Oficerska Szkoła Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stefana Czarnieckiego w Poznaniu
  • Akademia Sztabu Generalnego im. gen. K. Świerczewskiego w Warszawie
  • Akademia Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie

OdznaczeniaEdytuj

I wiele innych.

PrzypisyEdytuj

  1. Uczniowie oraz absolwenci Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Brzozowie. W: Jerzy F. Adamski: 75 lat Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego w Brzozowie. Brzozów: Muzeum Regionalne PTTK w Brzozowie, 1984, s. 39.
  2. Lista absolwentów szkoły na stronie Zjazdu w 2009. lobrzozow.edupage.org. [dostęp 8 maja 2014].
  3. Jan najlepiej kojarzyć interes zakładu z potrzebami ogólnospołecznymi. Gen. armii Florian Siwicki wśród załogi „Autosanu”. „Nowiny”, s. 2, Nr 74 z 28-29 marca 1987. 

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 456-458.