Otwórz menu główne

Bronisław Witecki (ur. 18 sierpnia 1889 w Warszawie, zm. 19 czerwca 1923 tamże) – major żandarmerii Wojska Polskiego.

Bronisław Witecki
Ilustracja
Bronisław Witecki podczas służby w Legionach Polskich
major żandarmerii major żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 18 sierpnia 1889
Warszawa
Data i miejsce śmierci 19 czerwca 1923
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1921
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki Ministerstwo Spraw Wojskowych
1 Dywizjon Żandarmerii
3 Dywizjon Żandarmerii
Stanowiska szef kancelarii
komendant ekspozytury
kierownik wydziału
kierownik sekcji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Bronisław Witecki urodził się 18 sierpnia 1889 roku w Warszawie, w rodzinie Stanisława i Marii. Pracował jako buchalter. Należał do Polski Partii Socjalistycznej – Proletariat i Organizacji Bojowej PPS. Został aresztowany przez władze carskie i skazany na przymusowe osiedlenie na terenie Syberii Wschodniej, skąd uciekł i trafił na obszar Galicji[1].

16 sierpnia 1914, po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich[1]. Krótkotrwale służył w batalionie rekruckim Pawła Kittaya, po czym został przydzielony do żandarmerii polowej. Jako wachmistrz odbywał służbę w DW Naczelnego Komitetu Narodowego w Jabłonkowie pod koniec 1914. Następnie brał udział w walkach na froncie wschodnim, skąd został skierowany do Królestwa wraz z II Brygadą (służył w jej komendzie). Mianowany chorążym żandarmerii 11 listopada 1915. Od 15 lutego 1916 w c. i k. Komendzie Grupy Polskich Legionów. 27 marca 1916 roku został referentem ewidencyjnym c. i k. Komendy Grupy Polskich Legionów[2]. 22 grudnia 1916 roku awansował na podporucznika z dniem 1 grudnia 1916 roku i 2. lokatą w Żandarmerii Polowej[3]. Został szefem Kancelarii „B” Żandarmerii Polowej Legionów Polskich 1 lutego 1917. Wykładał służbę śledczą na rozpoczętym 1 kwietnia 1917 w Warszawie Wyższym Kursie Szkoły Żandarmerii. Po kryzysie przysięgowym od 28 sierpnia 1917 pełnił funkcję komendanta Ekspozytury Żandarmerii Polowej Polskiego Korpusu Posiłkowego w Warszawie (późniejsza EŻP WP, następnie Dowództwo Polskiej Żandarmerii Polowej).

U kresu wojny brał udział w rozbrajaniu Niemców na terenach polskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do tworzącego się Wojska Polskiego i od tego czasu służył w Żandarmerii Polowej. Przydzielony do Wydziału Defensywy w ramach Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego[4], po reorganizacji w listopadzie 1918 kierował Sekcję IIc i zajmował się kontrwywiadem[4], od grudnia 1918 był oficerem łącznikowym z żandarmerią w Wydziale IV Informacyjnym[4]. Po kolejnej reorganizacji z marca 1919 kierował Wydziałem Defensywy w Sekcji Politycznej Departamentu Informacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[5]. Od marca 1920 roku był szefem Sekcji 2. Defensywy Oddziału II Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych (obie funkcje sprawował w stopniu porucznika)[6].

14 października 1919 roku aresztował działaczy Komunistycznej Partii Robotniczej Polski: Maksymiliana Horwitza i Marię Koszutską. Mianowany rotmistrzem żandarmerii był przydzielony do 1 Dywizjonu Żandarmerii. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 3 Dywizjon Żandarmerii[7]. Po zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej przeniesiony do rezerwy w stopniu rotmistrza[8]. Później został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku[1]. W lipcu 1922 roku otrzymał z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych pozwolenie na otwarcie pierwszego w Warszawie prywatnego biura detektywistycznego[9]. „Centrala Detektywów Prywatnych Biuro Informacyjno-Wywiadowcze” miała swoją siedzibę przy ul. Żurawiej 32 m. 2[10].

Zmarł 19 czerwca 1923 roku w Warszawie[11][12]. 21 czerwca 1923 roku został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[13].

Bronisław Witecki był żonaty z Krystyną.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Wykaz Legionistów ↓.
  2. CAW sygn. akt I.120.1.107 s. 49.
  3. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 61.
  4. a b c Danuta Pozniakowska-Hanak: Oddział II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego 1919–1921. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 2. [dostęp 2015-05-04].
  5. Regina Czarnecka: Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918–1921. Centralne Archiwum Wojskowe. s. 89. [dostęp 2015-05-04].
  6. R. Czarnecka, Organizacja..., op. cit. 101.
  7. Spis oficerów 1921 ↓, s. 402, 947.
  8. Trzecia lista 1922 ↓, s. 28.
  9. Prywatne biuro detektywów. „Polska Zbrojna”. 182, s. 4, 1922-07-08. Warszawa. 
  10. Reklama. „Polska Zbrojna”. 215, s. 5, 1922-08-10. Warszawa. 
  11. „Polska Zbrojna” Nr 166 z 20 czerwca 1923 roku, s. 5.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 stycznia 1924 roku, s. 13.
  13. „Polska Zbrojna” Nr 167 z 21 czerwca 1923 roku, s. 5.
  14. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 37.

BibliografiaEdytuj