Bruno Streckenbach

niemiecki oficer SS

Bruno Streckenbach (ur. 7 lutego 1902 w Hamburgu, zm. 28 października 1977 tamże) – SS-Gruppenführer, dowódca Einsatzgruppe I, p.o. szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy, planista Nadzwyczajnej Akcji Pacyfikacyjnej w Generalnej Guberni.

Bruno Streckenbach
Ilustracja
Bruno Streckenbach (w środku), 1939
SS-Gruppenführer SS-Gruppenführer
Data i miejsce urodzenia

7 lutego 1902
Hamburg
Cesarstwo Niemieckie

Data i miejsce śmierci

28 października 1977
Hamburg
RFN

Przebieg służby
Siły zbrojne

SS Waffen-SS

Jednostki

Einsatzgruppe I
8 Dywizja Kawalerii SS Florian Geyer
19. Dywizją Grenadierów SS

Stanowiska

dowódca einsatzgruppe
dowódca dywizji

Główne wojny i bitwy

kampania wrześniowa
front wschodni

Odznaczenia
Odznaka Złota Partii (III Rzesza)
Krzyż Żelazny (1939) II Klasy Krzyż Żelazny (1939) I Klasy Krzyż Zasługi Wojennej I klasy z mieczami (III Rzesza) Złoty Krzyż Niemiecki (III Rzesza) Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu
[1]

ŻyciorysEdytuj

Był m.in. szefem Gestapo w Hamburgu. W czasie agresji III Rzeszy na Polskę w 1939, w stopniu SS-Brigadeführera dowodził Grupą Operacyjną (Einsatzgruppe I), posuwająca się w ślad za oddziałami 14 Armii dowodzonej przez gen. Wilhelma Lista[2]. Prowadził akcje pacyfikacyjne w okolicach Cieszyna i Krakowa i był odpowiedzialny za wymordowanie tysięcy obywateli polskich we wrześniu i październiku 1939 roku[3].

Od października do listopada 1939 pełnił obowiązki dowódcy policji bezpieczeństwa Sipo i SD na obszarze Naczelnego Dowódcy na Wschodzie i w Okręgu Wojskowym "Łódź" i rezydował w Łodzi. Od początku listopada 1939 przebywał w Krakowie, gdzie objął funkcję szefa Sipo i SD w Generalnym Gubernatorstwie. Jemu powierzono przygotowanie planu Akcji AB[4]. Według zeznań części świadków ponosi odpowiedzialność za aresztowanie i deportację profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego (Sonderaktion Krakau). Kierował też Akcją AB. W czasie narady u gubernatora Hansa Franka mającej miejsce 31 maja 1940 prezentował pogląd, że nadzór nad Judenratami a za ich pośrednictwem nad całością ludności żydowskiej, powinna sprawować wyłącznie policja bezpieczeństwa[5]. Jesienią 1940 doprowadził do utworzenia gett w GG.

W styczniu 1941 roku odwołany z GG. Jako szef I Urzędu w RSHA, po śmierci Heydricha awansował na p.o. szefa RSHA i kierował nim od 4 czerwca do 22 grudnia 1942. Pełniąc tę funkcję instruował podwładnych, że Polacy maja być traktowani jak Żydzi i Cyganie[6]. Później przeszedł do służby w Waffen-SS, i dowodził kolejno 8. Dywizją Kawalerii SS Florian Geyer i 19. Dywizją Grenadierów SS. Walcząc na froncie wschodnim dostał się do niewoli, i przez sąd ZSRR został skazany na długoletnie więzienie. W 1955 został zwolniony i przekazany władzom RFN[7].

PrzypisyEdytuj

  1. Streckenbach, Bruno - TracesOfWar.com, tracesofwar.com [dostęp 2021-05-31] (ang.).
  2. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s. 241, 242.
  3. "Okupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945" T.II, KIW, Warszawa 1972
  4. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s. 252, 253.
  5. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s. 346.
  6. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s.272.
  7. Karol Grünberg, SS - czarna gwardia Hitlera . Książka i Wiedza 1984, s. 262, 263.

BibliografiaEdytuj

  • "Okupacja i ruch oporu w Dzienniku Hansa Franka 1943-1945" T.II, KIW, Warszawa 1972