Chihuahua (rasa psów)

Ten artykuł dotyczy rasy psów. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Chihuahuarasa psów należąca według klasyfikacji FCI do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji chihuahua, nie podlegająca próbom pracy[1]. Istnieją dwie odmiany tej rasy: krótkowłosa i długowłosa. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, rasa ta należy do grupy psów ozdobnych i do towarzystwa[2]. Typ wilkowaty[3].

Chihuahua
Ilustracja
Chihuahua
Kraj patronacki Meksyk
Wymiary
Wysokość ok. 25 cm
Masa 1500–3000 g (w AKC dyskwalifikowane są psy cięższe niż 3,0 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa IX, Sekcja 6,
nr wzorca 218
AKC Toy
ANKC Grupa 1 (Toys)
CKC Grupa 5 – Toys
KC(UK) Toy
NZKC Toy
UKC Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa
Wzorce rasy
FCIAKCKC(UK)NZKCUKC
wzorzec NZKC dla odmiany długowłosej

Rys historycznyEdytuj

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku (w języku hiszpańskim chihuahueño).

WyglądEdytuj

Silna, krępa budowa w formacie zbliżonym do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest duża, zaokrąglona głowa wyglądem przypominająca jabłko. Duże, sterczące uszy, szerokie u nasady i zwężające się ku zaokrąglonym końcom. Okrągłe, szeroko rozstawione oczy o ciemnym kolorze. Krótka kufa. Zgryz nożycowy lub cęgowy. Ogon noszony sztywno do góry, zawija się delikatnie na grzbiet.

Rozróżniamy dwie odmiany szaty u Chihuahua:

  • krótkowłosą – przyległa i błyszcząca, rzadszy w okolicy gardła i podbrzusza. Dopuszczalny jest nieco dłuższy włos na ogonie i szyi. Psy te niekoniecznie posiadają podszerstek, jeśli jednak istnieje, włos jest dłuższy i mniej przylega do skóry.
  • długowłosą – włos delikatniejszy i bardziej miękki niż u krótkowłosej odmiany, prosty lub falowany. Na uszach, szyi, ogonie i tylnej cześć łap jest dłuższa tworząc charakterystyczne "pióra", "kryza" i "portki".

Oprócz umaszczenia marmurkowego (ang. merle) dopuszczane są wszystkie kolory i ich kombinacje.

TemperamentEdytuj

Czujny, ruchliwy, bardzo odważny. Nie daje się zastraszyć przez inne psy bez względu na ich rozmiary. Jest wybredny, jeśli chodzi o towarzystwo i zazwyczaj wybiera przedstawicieli własnej rasy[4]

PrzypisyEdytuj

  1. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 349.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 173.
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 176.
  4. David Taylor: Księga psów. s. 174–175.

BibliografiaEdytuj

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 22. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Diana Najmanova, Zdenek Humpal, Psy Rasowe, Wydanie I, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa 1983, s. 244-245
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.
  • Sabine Winkler, Psy. Przewodnik dla właścicieli, (red.) Eva-Maria Krämer, Barbara Schroning, Martin Bucksh, tłum. Urszula Szymanderska, Wydawnictwo

WyglądEdytuj

BudowaEdytuj

Mały pies o krępej, zwartej i silnej budowie, format sylwetki zbliżony do kwadratu. Charakterystyczną cechą rasy jest jabłkowata głowa z niezarośniętym ciemiączkiem. Uszy są duże. Ogon jest noszony sztywno i prosto. Oczy szeroko rozstawione i żuchwa lekko wysunięta do przodu.

Szata i umaszczenieEdytuj

Umaszczenie jest różnorodne, najczęściej występujące jednak płowe, czekoladowe, białe, piaskowe, srebrzystopłowe, srebrzystoszare, czarne, czarne podpalane, biało-brązowe i płowe pręgowane.

Przy czarnym kolorze psa widać na dole szyi biały krawacik i nieco brązowe skarpetki u łap.

Zdrowie i pielęgnacjaEdytuj

Jedną z widocznych cech tej rasy psów jest charakterystyczne drżenie ciała, które występuje zarówno u odmiany długo-, jak i krótkowłosej, mimo że psy te nie wykazują większych tendencji do przeziębień niż inne rasy psów[1].

Pielęgnacja szaty długowłosego chihuahua wymaga regularnego czesania. Ważna jest profilaktyka okulistyczna (ma także znaczenie kosmetyczne – zakraplanie odpowiednich preparatów zapobiega powstawaniu "śladów łez") i dentystyczna.

Z powodu ich niewielkich rozmiarów wymagają opieki zarówno ze strony właścicieli, jak i specjalistów weterynarii, zwłaszcza z zakresu położnictwa. Mają genetyczne skłonności do anomalii neurologicznych jak i anatomicznych (zwichnięcie rzepki)[potrzebny przypis], potrzeby ruchowe muszą zrealizować podczas częstych spacerów.

PrzypisyEdytuj

  1. David Taylor: Księga psów. s. 174.

BibliografiaEdytuj

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 22. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.

Linki zewnętrzneEdytuj