Chris Byrd
Chris Byrd (ur. 15 sierpnia 1970 we Flint) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBO i IBF w kategorii ciężkiej.
Pseudonim |
Rapid Fire | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
15 sierpnia 1970 | ||||||
Obywatelstwo | |||||||
Styl walki |
leworęczny | ||||||
Kategoria wagowa |
ciężka | ||||||
Bilans walk zawodowych | |||||||
Liczba walk |
47 | ||||||
Zwycięstwa |
41 | ||||||
Przez nokauty |
22 | ||||||
Porażki |
5 | ||||||
Remisy |
1 | ||||||
Nieodbyte |
0 | ||||||
Dorobek medalowy | |||||||
| |||||||
Strona internetowa |
Kariera amatorska
edytujByrd zaczął boksować w akademii bokserskiej prowadzonej przez swojego ojca. W latach 1989[1], 1991[2] i 1992[3] był trzykrotnym amatorskim mistrzem Stanów Zjednoczonych w kategorii średniej. Zdobył też srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1992 w Barcelonie, pokonując kolejno Marka Edwardsa, Aleksandra Lebziaka, Ahmeda Dine i Chrisa Johnsona. W finale przegrał z Arielem Hernandezem[4]. Karierę amatorską zakończył z imponującym bilansem 275 wygranych walk.
Kariera zawodowa
edytujPierwszą zawodową walkę stoczył w styczniu 1993. Dosyć szybko zmienił kategorię wagową ze średniej na ciężką.
W latach 1993–1998 stoczył 26 walk – wszystkie zakończone zwycięstwami. Pokonał między innymi byłego mistrza świata kategorii ciężkiej Jimmy Thundera, Berta Coopera oraz przyszłego mistrza świata w kategorii junior ciężkiej, Uriah Granta.
Pierwszą porażkę zanotował 20 marca 1999 roku w pojedynku z Ike’em Ibeabuchim[5]. W marcu 2000 roku, po kolejnych czterech wygranych walkach, dostał propozycję zastąpienia w ostatniej chwili Donovana Ruddocka w walce z Witalijem Kłyczko o mistrzostwo świata organizacji WBO. Mimo terminu uniemożliwiającego odpowiednie przygotowanie się do walki, Byrd podjął się zastępstwa i odniósł sensacyjne zwycięstwo nad Kłyczką przez techniczny nokaut w dziesiątej rundzie (Kłyczko doznał kontuzji ręki w dziewiątej rundzie i po przerwie zrezygnował z dalszej walki)[6]. Byrd cieszył się tytułem mistrza świata zaledwie kilka miesięcy. W swoim następnym pojedynku, 14 października 2000 roku, przegrał na punkty z bratem Witalija, Wołodymyrem Kłyczko. W tej walce Byrd dwukrotnie, w dziewiątej i jedenastej rundzie, leżał na deskach[7].
W sierpniu 2001 roku pokonał Davida Tuę[8] i zdobył pas jednej z pomniejszych organizacji bokserskich, USBA, co jednak dawało mu duże szanse na walkę o mistrzostwo świata organizacji IBF. Do walki tej doszło 14 grudnia 2002 roku, a rywalem Byrda był Evander Holyfield. Byrd w przekonującym stylu pokonał na punkty Holyfielda i po raz drugi został mistrzem świata[9]. Pierwsza obrona tytułu, z Fresem Oquendo, zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Byrda na punkty[10]. Natomiast następna walka, z Andrzejem Gołotą, zakończyła się bardzo kontrowersyjnym wynikiem. Po dwunastu rundach sędziowie orzekli remis, co większość obserwatorów uznała za skandal. W powszechnej opinii to Gołota powinien wygrać tę walkę[11]. Byrd jeszcze dwukrotnie obronił tytuł mistrza świata. Najpierw niejednogłośną decyzją pokonał na punkty Jameela McCline’a, mimo że w drugiej rundzie leżał na deskach[12]. W następnym pojedynku, także na punkty, pokonał po nieciekawej walce DaVaryla Williamsona[13]. 22 kwietnia 2006 roku, w swojej piątej obronie mistrzowskiego pasa, po raz drugi w karierze przegrał z Wołodymyrem Kłyczką, tym razem przez techniczny nokaut w siódmej rundzie[14].
Równo rok po utracie tytułu mistrza świata powrócił na ring pokonując przez techniczny nokaut w siódmej rundzie Paula Marinaccio[15]. Następnie razem z Aleksandrem Powietkinem, Eddiem Chambersem i Calvinem Brockiem wziął udział w turnieju eliminacyjnym IBF, który miał wyłonić oficjalnego kandydata do walki z mistrzem świata tej organizacji, Wołodymyrem Kłyczką. W pojedynku półfinałowym, 27 października 2007 roku, Byrd przegrał z Powietkinem przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie[16].
W 2008 roku podjął próbę powrotu do kategorii półciężkiej, jednak 16 maja doznał porażki przez techniczny nokaut z Shaunem George’em (Byrd był liczony już w pierwszej rundzie, później dwukrotnie leżał na deskach w rundzie dziewiątej)[17]. 21 marca 2009 roku pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie z mało znanego Matthiasa Sandowa, który do chwili tego pojedynku z siedmiu stoczonych walk wygrał zaledwie cztery. Walka odbyła się w kategorii junior ciężkiej[18]. Był to jego ostatni pojedynek w karierze.
Przypisy
edytuj- ↑ United States National Championships – Colorado Springs – March 24-31 1989. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19]. (ang.).
- ↑ 101.United States National Championships, Colorado Springs, Colo. February 24 – March 2, 1991. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19]. (ang.).
- ↑ United States National Championships – Colorado Springs – February 23-29 1992. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-19]. (ang.).
- ↑ 25.Olympic Games – Barcelona, Spain – July 27 – August 9 1992. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Steve Gregg: Ike Shoots Down Byrd. boxingtimes.com, 1999-03-20. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Spencer Cobb Adams: Byrd Wins WBO title – Klitschko Quits. boxingtimes.com, 2000-04-01. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Chris Byrd vs. Wladimir Klitschko (1st meeting). boxrec.com. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ John Gregg: Byrd Dances Away with Victory over Tua. boxingtimes.com, 2001-08-18. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Steve Gregg: Byrd Baffles Holyfield For Vacant IBF Crown. boxingtimes.com, 2002-12-14. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Luis Escobar: Byrd Outpoints Oquendo In Another Sour Decision. boxingtimes.com, 2003-09-20. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Luis Escobar: Champ Byrd And Golota Battle To A Spirited Draw. boxingtimes.com, 2004-04-17. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ John Gregg: Byrd Dances Past McCline For Narrow Win. boxingtimes.com, 2004-11-13. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ John Gregg: Byrd Scores Spiritless Victory Over Williamson. boxingtimes.com, 2005-10-01. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Graham Houston: Wladimir Klitschko TKO7 Chris Byrd. fightwriter.com, 2006-04-23. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Luis Escobar: Ex-Champ Byrd Returns Stops Marinaccio. boxingtimes.com, 2007-04-18. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Wolfgang Schiffbauer: Povetkin beats Byrd in war!. fightnews.com, 2007-10-27. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Andreas Hale: George shoots down Byrd!. fightnews.com, 2008-05-16. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).
- ↑ Alexey Potapov: Klitschko KOs Gomez!. fightnews.com, 2009-03-21. [dostęp 2015-03-26]. (ang.).