Ciało słabo uporządkowane
ciało w sensie algebraicznym z relacją słabego porządku
Ciało słabo uporządkowane – ciało [1] o co najmniej trzech elementach, w którym określona jest binarna relacja porządkująca liniowo spełniająca następujące aksjomaty:
- Dla dowolnego ustalonego elementu odwzorowanie albo zachowuje, albo odwraca porządek w ciele [2].
- Dla dowolnego ustalonego [3] odwzorowanie albo zachowuje, albo odwraca porządek w ciele [4][5].
Mówimy, że w ciele słabo uporządkowanym elementy tworzą łańcuch, jeśli lub Aksjomaty oznaczają, że oba przekształcenia odwzorowują łańcuch na łańcuch. Założenie, że ciało ma więcej niż dwa elementy oznacza, że są w nim co najmniej dwa łańcuchy.
Własności
edytuj- nie może być ciałem charakterystyki 2.
- Dowód. Jeśli są trzema różnymi elementami ciała słabo uporządkowanego o charakterystyce 2. Do rozważenia są dwa przypadki:
- i) Jeżeli tworzą one łańcuch to jeśli do każdego elementu łańcucha doda się to otrzyma się łańcuch a jeśli element to otrzyma się łańcuch co daje łańcuch który jest sprzeczny z łańcuchem wyjściowym.
- ii) Jeżeli tworzą one łańcuch to jeśli do każdego elementu łańcucha doda się to otrzyma się łańcuch a jeśli element to otrzyma się łańcuch Zatem elementy tworzą albo łańcuch albo łańcuch
- W obu przypadkach otrzymujemy sprzeczność z łańcuchem wyjściowym. Zatem ciało nie może mieć charakterystyki 2.
- Ciało słabo uporządkowane jest ciałem uporządkowanym.
Związek z geometrią uporządkowania
edytujCiała słabo uporządkowane są kanonicznie związane z możliwymi geometriami uporządkowania na płaszczyźnie:
- Geometria uporządkowania na płaszczyźnie kanonicznie indukuje słabo uporządkowane ciało a słabo uporządkowane ciało indukuje kanonicznie uporządkowanie na płaszczyźnie[6].
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ Artin nie zakładał przemienności mnożenia w ciele.
- ↑ Niektóre elementy mogą zachowywać porządek, a inne mogą je odwracać.
- ↑ Zbiór jest multiplikatywną grupą elementów niezerowych ciała
- ↑ Nie jest natomiast nakładane żadne ograniczenie na odwzorowanie
- ↑ Эмиль Артин: Геометрическая алгебра. Москва: Наука, 1969, s. 63–64. (ros.).
- ↑ Artin, op. cit., s. 106–110.
Bibliografia
edytuj- Эмиль Артин: Геометрическая алгебра. Москва: Наука, 1969. (ros.).