Cmentarz Inwalidów w Berlinie

Cmentarz Inwalidów w Berlinie – jeden z najstarszych cmentarzy w Berlinie, założony w 1748 roku jako miejsce pochówku inwalidów z pierwszych wojen śląskich, zamieszkałych w pobliskim przytułku (czemu zawdzięcza swą nazwę). W 1824 roku stał się miejscem pochówku wysokich rangą wojskowych pruskich. Znajdują się na nim też groby uczestników niemieckich walk wyzwoleńczych z lat 1813–1815 oraz żołnierzy poległych podczas Wiosny Ludów.

Cmentarz Inwalidów w Berlinie
Ilustracja
Najstarsza część Cmentarza Inwalidów w Berlinie (Grabfeld A
Państwo  Niemcy
Miejscowość Berlin
Typ cmentarza komunalny
Data otwarcia 1748
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Cmentarz Inwalidów w Berlinie
Cmentarz Inwalidów w Berlinie
52°31′55″N 13°22′16″E/52,531944 13,371111
Najstarsze znane zdjęcie Cmentarza Inwalidów w Berlinie, 1897
Cmentarz Inwalidów w Berlinie, 1925
Pozostałości Muru Berlińskiego na Cmentarzu Inwalidów w Berlinie, 2008
Grobowiec generała Gerharda von Scharnhorsta z 1834

W okresie Republiki Weimarskiej stał się miejscem spoczynku dowódców z okresu I wojny światowej, a po dojściu Adolfa Hitlera do władzy również funkcjonariuszy III Rzeszy. Po II wojnie światowej nagrobki o nazistowskiej wymowie zostały zlikwidowane przez administrację okupacyjną, choć ciała nazistów nie zostały ekshumowane. W 1951 roku nekropolia została zamknięta dla publiczności.

W latach 60. i 70. został zdewastowany przez oddziały NVA. Jedynie fakt, że był on miejscem pochówku wojskowych pruskich uznanych przez armię NRD za jej poprzedników, ocalił nekropolię przed całkowita likwidacją. Po upadku Muru Berlińskiego cmentarz został uznany za obiekt zabytkowy i objęty ochroną. Rozpoczęto też prace renowacyjne.

PochowaniEdytuj

Wśród pochowanych są m.in.: