Otwórz menu główne

Tomasz Czesław Andrycz, Czesław Andrycz (używał drugiego imienia) (ur. 19 września 1878 w guberni lubelskiej, zm. 16 lipca 1943 w Warszawie) – polski architekt, urzędnik konsularny i dyplomata II Rzeczypospolitej.

Czesław Andrycz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 września 1878
gubernia lubelska, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 16 lipca 1943
Warszawa, Polska pod okupacją III Rzeszy
Kierownik Konsulatu RP w Paryżu
Okres od 1919
do 1920
Konsul generalny RP w Olsztynie
Okres od 1920
Poprzednik Henryk Woroniecki
Następca Józef Gieburowski
Chargé d’affaires RP w Atenach
Okres od 1924
do 1926
Poprzednik Mikołaj Jurystowski
Następca Paweł Juriewicz
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Ukończył gimnazjum w Odessie. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Ryskiej w latach 1900–1904, w trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Kontynuował naukę na Wydziale Prawa Uniwersytetu Petersburskiego. W czasie I wojny światowej pracował w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu, gdzie był szefem Departamentu Administracyjno-Technicznego przy Sekretariacie Generalnym.

Po odzyskaniu niepodległości, od 6 maja 1919 roku pełnił służbę konsularną jako konsul i kierownik konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej w Paryżu. Od 13 maja do 30 lipca 1920 roku pełnił funkcję konsula generalnego w Olsztynie, był również delegatem rządu polskiego do Komisji Międzysojuszniczej podczas plebiscytu na Warmii i Mazurach. Następnie był delegatem rządu polskiego jako radca legacyjny w Kłajpedzie. Od grudnia 1921 do listopada 1924 roku pracował w MSZ jako naczelnik Wydziału Ogólnego Departamentu Politycznego, był też zastępcą dyrektora Protokołu Dyplomatycznego. Z początkiem grudnia 1924 roku powołano go jako chargé d’affaires w Poselstwie RP w Atenach. Powrócił do Polski 24 lutego 1926 roku i pracował w centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

31 sierpnia 1931 roku przeszedł w stan spoczynku. Poświecił się wówczas hodowli koni, od 1926 posiadał stajnię „Topór”, a jego konie uczestniczyły w gonitwach na warszawskim Torze Wyścigów. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w życiu konspiracyjnym, od marca 1943 roku był współtwórcą Departamentu Spraw Zagranicznych przy Delegaturze Rządu na Kraj, sekretarzem przewodniczącego Romana Knolla. Aresztowany i uwięziony na Pawiaku został zamordowany podczas egzekucji odwetowej w ruinach getta. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.

W 1930 roku odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[1].

PrzypisyEdytuj

  1. 29 kwietnia 1930 „za zasługi przy organizowaniu działu Ministerstwa Spraw Zagranicznych na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu” M.P. z 1930 r. nr 106, poz. 152

BibliografiaEdytuj

  • Arkadiusz Janicki: Studenci polscy na Politechnice Ryskiej w latach 1862–1918. T. 2. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2005. ISBN 83-7326-283-0.
  • Księga Pamiątkowa Arkonii 1879–1929.
  • R. Domańska: Pawiak – więzienie gestapo. Kronika 1939–1944, Warszawa 1978, s. 337
  • W. Pruski: Wyścigi i hodowla koni pełnej krwi oraz czystej krwi arabskiej w Polsce w latach 1918–1939, Wrocław 1980, s. 171–172