Otwórz menu główne

Dariusz Karłowicz (ur. 1964) – polski filozof, publicysta, nauczyciel akademicki, wydawca książek i działacz społeczny. Autor kilkudziesięciu publikacji na temat filozofii i historii filozofii, a także podstaw filozoficznych wczesnego chrześcijaństwa. Jest współzałożycielem i redaktorem naczelnym rocznika filozoficznego „Teologia Polityczna”. Prezes Fundacji Świętego Mikołaja zajmującej się organizacją kampanii społecznych na rzecz potrzebujących i wykluczonych. Jest stałym felietonistą tygodnika „W Sieci”, współpracował także m.in. z „Przeglądem Filozoficznym”, „Christianitas”, „Więzią”, „Znakiem”, „Gościem Niedzielnym”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Rzeczpospolitą”. Współprowadzący cotygodniowy program telewizyjny Trzeci Punkt Widzenia na antenie stacji TVP Kultura. Pracownik Uniwersytetu Warszawskiego.

Dariusz Karłowicz
Ilustracja
Dariusz Karłowicz podczas dyskusji z Profesorem Remim Brague’iem w Warszawie 2015 roku
Data urodzenia 1964
Zawód, zajęcie filozof, nauczyciel akademicki, publicysta
Odznaczenia
Nagroda literacka im. Andrzeja Kijowskiego (2005), Nagroda Feniks (2007), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2011)

ŻyciorysEdytuj

Absolwent studiów filozoficznych na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1997 uzyskał w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN stopień naukowy doktora filozofii (praca pod kierunkiem prof. Juliusza Domańskiego). W trakcie studiów doktoranckich w PAN pracował równolegle jako copywriter. W latach 1992–1999 był dyrektorem kreatywnym w agencjach reklamowych Market i Data Studio. W 1999 został dyrektorem ds. marketingu w Towarzystwie Ubezpieczeniowym Allianz. W latach 2010 do 2013 był członkiem zarządu Allianz Polska odpowiadającym za sprzedaż, szkolenia i marketing.

W 1999 wraz z Joanną Paciorek stworzył nieformalną Agencję Świętego Mikołaja, która w 2005 została przekształcona w Fundację Świętego Mikołaja (prowadząca przede wszystkim działalność stypendialną, edukacyjną i wydawniczą)[1]. Od początku pełni w niej funkcję prezesa zarządu[2]. W 2003 wszedł w skład zespołu tworzącego Muzeum Powstania Warszawskiego (po otwarciu znalazł się w składzie Rady Powierniczej MPW)[potrzebny przypis].

W 2005 wydał drukiem książkę Sokrates i inni święci[3], traktującą o filozoficznych podstawach idei reprezentowanych przez pierwszych chrześcijan i tzw. Ojców Kościoła. Książka odbiła się szerokim echem i zebrała pozytywne recenzje zarówno w prasie katolickiej[4][5], jak i wielkonakładowej prasie głównego nurtu[6][7][8]. W 2017 roku książka ta została przetłumaczona na język angielski pod tytułem Socrates and Other Saints: Early Christian Understandings of Reason and Philosophy. W 2003 wraz z Markiem A. Cichockim założył rocznik filozoficzny „Teologia Polityczna”, który stał się zaczynem powstania ogólnopolskiego środowiska intelektualnego. W 2009 roku został przewodniczącym komitetu redakcyjnego wydawnictwa Teologii Politycznej. W latach 2006–2009 na zaproszenie Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego wraz z Markiem A. Cichockim i Dariuszem Gawinem współorganizował Seminaria Lucieńskie. Od 2006 również razem z Markiem Cichockim i Dariuszem Gawinem prowadzi coroczne seminarium filozoficzne Teologii Politycznej. W latach 2006–2008 wraz z Grzegorzem Górnym tworzył radę programową polskiej edycji kwartalnika „First Things[potrzebny przypis].

W 2008 zainicjował powstanie Orszaku Trzech Króli (był autorem pomysłu)[9], a w latach 2009–2010 z ramienia Fundacji Świętego Mikołaja był współorganizatorem przedsięwzięcia, które wraz z Fundacją tworzyły Stowarzyszenie Rodziców Szkoły Sternik oraz Centrum Myśli Jana Pawła II. Od 2015 współpracuje z Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie, gdzie w ramach Karol Wojtyła Fellowship prowadzi seminarium filozoficzne pt. „Tragedia i polityka”[potrzebny przypis].

Publikował w prasie codziennej i czasopismach, m.in. w: „Teologii Politycznej”, „Przeglądzie Filozoficznym”, „Christianitas”, „Więzi”, „Znaku”, „Gościu Niedzielnym”, „Tygodniku Powszechnym”, „W Sieci”, „Rzeczpospolitej” i „Życiu”. W latach 2007–2010 wspólnie z Cichockim i Gawinem prowadził w TVP Kultura cotygodniowy program Trzeci punkt widzenia. Powrócił do prowadzenia programu po jego wznowieniu w 2016 z udziałem tych samych uczestników[10]. Od maja 2015 jest stałym felietonistą tygodnika „W Sieci”[11].

Stypendia naukoweEdytuj

  • Corpus Christi, Oxford, 1995;
  • John’s College, Oxford, 2000;
  • Stypendium Fundacji Lanckorońskich, Biblioteka Instytutu Studiów Klasycznych Uniwersytetu Londyńskiego, 2014.

Członkostwo w radach i kapitułachEdytuj

Wyróżnienia i nagrodyEdytuj

  • Nagroda literacka im. Andrzeja Kijowskiego 2005, za książkę Koniec snu Konstantyna. Szkice z życia codziennego idei. Ośrodek Myśli Politycznej, Księgarnia Akademicka, Kraków 2004[12].
  • Nominacja do nagrody literackiej im. Józefa Mackiewicza 2006, za książkę Sokrates i inni święci. O postawie starożytnych chrześcijan wobec rozumu i filozofii, Wydawnictwo Fronda, Ośrodek Myśli Politycznej, Warszawa 2005.
  • Nagroda Feniks (2007) przyznana przez Związek Polskich Kawalerów Maltańskich za działalność filozoficzno-teologiczną i pracę charytatywną[13].
  • Nominowany do Nagrody im. Dariusza Fikusa „Człowiek Mediów 2008”.
  • Nominacja do nagrody Ślad im. biskupa Chrapka 2008 przyznawanej ludziom mediów przyczyniającym się do budowania kultury prawdy, porozumienia i dialogu.
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 września 2011) za działalność społeczną.

PublikacjeEdytuj

Książki

  • Dariusz Karłowicz, Arcyparadoks śmierci: męczeństwo jako kategoria filozoficzna - pytanie o dowodową wartość męczeństwa, wydanie drugie: Fronda, Warszawa 2007, Kraków: Znak, 2000, ISBN 83-7006-829-4.
  • Dariusz Karłowicz, Koniec snu Konstantyna: szkice z życia codziennego idei, Kraków: Księgarnia Akademicka, 2004, ISBN 83-7188-722-1.
  • Dariusz Karłowicz, Sokrates i inni święci. O postawie starożytnych chrześcijan wobec rozumu i filozofii, Kraków: Fronda, Ośrodek Myśli Politycznej, 2005.
  • Karłowicz D., Polska jako Jason Bourne, Warszawa, Teologia Polityczna, 2017.
  • Karłowicz,D., Neokopírovaná budoucnost, Praga, Centrum pro studium demokracie a kultury, 2018 (tłum. Jakub Pacześniak).

Prace zbiorowe

  • W obronie zdrowego rozsądku, pod red. Marka A. Cichockiego i Tomasza Merty, Ośrodek Myśli Politycznej, Księgarnia Akademicka, Kraków 2000, s.: 19-24; 77-85; 101-108; 196-203; 231-237.
  • Seminaria Lucieńskie 2006-2007, referaty wprowadzające do dyskusji organizowanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego, s. 126–134.
  • Pamięć i odpowiedzialność, pod red. Roberta Kostro i Tomasza Merty, Ośrodek Myśli Politycznej, Centrum Konserwatywne, Kraków-Wrocław 2005, s. 31–41.
  • Polityka historyczna, Historycy-politycy–prasa. Konferencja pod honorowym patronatem Jan Nowaka-Jeziorańskiego, Muzeum Powstania Warszawskiego 2005, s. 232–237.
  • Lekcja Sierpnia. Dziedzictwo ‘Solidarności” po dwudziestu latach, pod red. Dariusza Gawina, Wydawnictwo IFiS PAN, Warszawa 2002, s. 39–61.

Inne

  • Ta karczma Rzym się nazywa (o rzymskim charakterze polskiej tożsamości), Teologia Polityczna 8, s. 15–27.
  • Bitwa i wojna, (o platońskim „Gorgiaszu”), Teologia Polityczna 6, 2012, s. 97–100.
  • Konfederaci z Soplicowa (o konfederacyjnym charakterze polskiej polityczności), Teologia Polityczna 6, 2012, s. 19–25.
  • Modernizacji nie da się skserować (o ograniczeniach imitacyjnej modernizacji), Teologia Polityczna 5, 2009-2010, s. 73–77.
  • Traktat o trutniach (platońska koncepcja degeneracji demokracji), Teologia Polityczna 4, 2006-2007, s. 318–332.
  • Pierwszy rok bezkrólewia (analiza politycznej roli JP2 i próba opisu sytuacji po jego śmierci), Teologia Polityczna 3, 2005-2006, s. 43–48.
  • Kreon i Dionizos. O tragedii politycznego rozumu (teologia polityczna „Antygony”), Teologia Polityczna 2, 2004-2005, s. 165–182.
  • Dylematy demokratycznego kapitalisty, Teologia Polityczna 1, 2003-2004, s. 194–200.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj