Otwórz menu główne

Więź (czasopismo)

Więź – katolickie czasopismo społeczno-kulturalne wydawane w Warszawie od 1958 roku. Decyzja o przyznaniu koncesji na wydawanie czasopisma zapadła na posiedzeniu Biura Politycznego PZPR w dniu 28 VI 1957 r.[1]. Od grudnia 1981 do marca 1982 czasopismo było zawieszone. W latach 1958–2012 był to miesięcznik (od roku 2008 ukazywały się 2 numery/kwartał). W roku 2013 pismo stało się kwartalnikiem.

Więź
Częstotliwość kwartalnik (do 2012 miesięcznik)
Państwo Polska 
Pierwsze wydanie 1958
Redaktor naczelny Zbigniew Nosowski
ISSN 0511-9405
Strona internetowa

Miesięcznik został założony przez świeckich działaczy katolickich, stawiających sobie za cel intelektualne ożywienie i otwarcie polskiego katolicyzmu, zgodnie z duchem Soboru Watykańskiego II. Jak pisał w swoim pamiętniku współzałożyciel pisma Janusz Zabłocki: „Jakkolwiek więc nie będzie w «Więzi» nic, co by z katolicyzmem było polemiczne, a nawet co więcej – będzie ona z katolicyzmu czerpać i go wspierać, to jednak nie będzie pismem katolickim w ścisłym znaczeniu tego słowa. Nie chcemy się zaliczać do «prasy katolickiej» i być związani z ortodoksją katolicką.”[2].

W okresie PRL środowisko „Więzi” miało swój udział w tworzeniu opozycji demokratycznej, a następnie „Solidarności”.

Na początku działalności środowisko „Więzi” uważane było za lewicowe; obecnie określa się samo jako centrowe. Zbigniew Nosowski, redaktor pisma od roku 2001, stwierdził: Chcemy tworzyć katolicyzm współczesny, krytyczny, ale zarazem ortodoksyjny.

Czasopismo ściśle współpracuje z Wydawnictwem „Więź”, mającym swój początek w tym samym środowisku.

Redaktorzy naczelniEdytuj

 
Zbigniew Nosowski

Skład pierwszego zespołu redakcyjnego (1958)[3]Edytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Janusz Zabłocki „Dzienniki 1956–1965. Tom I”, IPN 2008, s. 108
  2. Janusz Zabłocki „Dzienniki 1956–1965. Tom I”, IPN 2008, s. 123
  3. Janusz Zabłocki, Dzienniki 1956–1965. Tom 1, wyd. IPN, Warszawa 2008, s. 140.

BibliografiaEdytuj