Otwórz menu główne

Dom Narutowicza

budynek w Warszawie

Dom Narutowicza[1] – budynek znajdujący się we wschodniej części Łazienek Królewskich w Warszawie.

Dom Narutowicza
Obiekt zabytkowy nr rej. decyzja nr A-2/16 Wojewódzkiego Mazowieckiego Konserwatora Zabytków z 1 lipca 1965 r.
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Agrykola 1
Styl architektoniczny willa
Architekt Andrzej Gołoński (?)
Kondygnacje 2
Ukończenie budowy lata 30. XIX w.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Dom Narutowicza
Dom Narutowicza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dom Narutowicza
Dom Narutowicza
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Dom Narutowicza
Dom Narutowicza
Ziemia52°12′50,2″N 21°02′21,0″E/52,213944 21,039167

W latach 1920–1922 mieszkał w nim Gabriel Narutowicz, pierwszy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

OpisEdytuj

Budynek znajduje się między Koszarami Kantonistów, Stajnią Kubickiego a Klubem Cavallo. Autor projektu jest nieznany, możliwe, że był nim Andrzej Gołoński[2]. Budynek powstał w latach trzydziestych XIX wieku i prawdopodobnie był przeznaczony na mieszkania dla kantonistów lub wyższych wojskowych. Jest jednopiętrowy, w fasadzie ozdobiony okrągłymi płycinami, a od tyłu znajduje się trójbocznie zamknięty ryzalit[1].

Jest nazywany Domem Narutowicza, ponieważ mieszkał w nim Gabriel Narutowicz. Upamiętnia to tablica wmurowana w 1923 w ścianę budynku o treści: Gabrjel Narutowicz pierwszy Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej mieszkał w tym domu od 7 IX 1920 r. do 14 XII 1922 r.[3]

Obecnie w budynku mieści się przedszkole[1].

Budynek bywa mylony z willą Narutowicza – jego domem własnym przy ul. Parkowej 23, do którego prezydent przeniósł się kilka dni po zaprzysiężeniu[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Izabela Zychowicz, Jadwiga Abramowicz: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, 2013, s. 181. ISBN 978-83-935584-3-8.
  2. Marek Kwiatkowski: Wielka Księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka SA, 2000, s. 158. ISBN 83-7255-684-9.
  3. Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 164. ISBN 83-912463-4-5.
  4. Xymena Pilch-Nowakowska. Dla kogo willa Narutowicza?. „Stolica”, s. 15, styczeń-luty 2018.