Otwórz menu główne

Duży Sucharek[1] (Suchar Wielki) – jezioro w Polsce, położone w województwie podlaskim, powiecie suwalskim, gminie Suwałki, na terenie Wigierskiego Parku Narodowego, na południowy wschód od Suwałk. Na południe od jeziora znajduje się Jezioro Wigry.

Duży Sucharek
Suchar Wielki, Suchar
Położenie
Państwo  Polska
Miejscowości nadbrzeżne Krzywe
Region Pojezierze Suwalskie
Morfometria
Powierzchnia 0,11 km²
Wymiary
• max długość
• max szerokość

0,8 km
0,18 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

3,9 m
9,6 m
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Duży Sucharek
Duży Sucharek
Ziemia54°01′40″N 23°03′21″E/54,027778 23,055833

Jest to jezioro typowo dystroficzne, tworzące mocno zatorfioną rynnę, otoczoną wysokimi brzegami. Woda w jeziorze jest miękka (braku soli wapnia), o zabarwieniu brunatnym. Jezioro zamieszkują bobry. W celu zapewnienia niezakłóconego przebiegu procesów przyrodniczych Duży Sucharek objęty jest od 1985 roku ochroną ścisłą.

Duży Sucharek jest największym spośród zbiorników polihumusowych (dystroficznych) występującym na terenie Wigierskiego Parku Narodowego. Charakterystyczny ciemnobrunatny kolor wody tych jezior spowodowany jest wysoką koncentracją kwasów humusowych, powstających z rozkładu substancji organicznych (igliwia, gałązek, liści) spłukiwanych do zbiornika z otaczających lasów. Dopływ substancji humusowych powoduje dodatkowo naturalne zakwaszenie wody oraz wiązanie rozpuszczonych w niej związków mineralnych. Narastanie mszaru postępuje od lądu w kierunku środka jeziora. W sucharach mamy więc do czynienia z bardzo niskim pH, niską koncentracją wapnia oraz substancji biogennych (fosforu, azotu, sodu, potasu). Inną cechą wyróżniającą suchary jest bardzo silna stratyfikacja (uwarstwienie) termiczna wód, wynikająca z osłonięcia misy jeziornej przed działaniem wiatrów. Różnice temperatury wody w układzie pionowym mogą wynosić latem nawet 5 - 6 °C na jeden metr głębokości. Mała przejrzystość wody w sucharach ogranicza występowanie zespołów roślinnych do głębokości około 2 metrów. Bardzo niska zawartość wapnia uniemożliwia bytowanie mięczakom, którym wapń jest niezbędny do budowy muszli. Występuje tu licznie wełnianka pochwowata, modrzewica, żurawina i rosiczka okrągłolistna. Nielicznie pojawia się tu skarłowaciała brzoza i sosna.

PrzypisyEdytuj

  1. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych: Wykaz polskich hydronimów. s. 73.

BibliografiaEdytuj

  • S. Maciejewski, Po ziemi suwalskiej. Przewodnik turystyczny, Wyd. Hańcza, Suwałki 1994
  • M. Ambrosiewicz, W. Malinowska, M. Osewski, L. Wesołowksa, Z. Zaborowski, Ścieżka edukacyjna jeziora, Wyd. Wigierski Park Narodowy, Krzywe 2001