Dwoisty Żleb (Dolina Wielicka)

Dwoisty Kocioł – górne piętro Dwoistego Żlebu

Dwoisty Żleb (słow. Dvojitý žľab) – żleb w słowackich Tatrach Wysokich, będący orograficznie lewym odgałęzieniem Doliny Wielickiej. Jest to pierwszy od dołu z trzech wielkich żlebów (pozostałe to Granacki Żleb i Kwietnikowy Żleb) opadających do Doliny Wielickiej z Granackiej Ławki – systemu zachodów i półek biegnących wzdłuż południowo-zachodnich ścian Granatów Wielickich. Żleb pnie się z Wielickiego Ogrodu w kierunku Niżniej Granackiej Szczerbiny, ginie jednak w formacjach u podnóży zachodniej ściany Dwoistej Turni[1].

Górne piętro Dwoistego Żlebu przekształca się w Dwoisty Kocioł (Dvojitý kotol), natomiast w połowie wysokości pomiędzy nim a dnem doliny Dwoisty Żleb rozszerza się, tworząc Mały Dwoisty Kocioł (Malý Dvojitý kotol). Żleb oddziela od siebie turnie należące do grupy Granackich Baszt: Wielką Granacką Basztę na północnym zachodzie i Wielicką Basztę na południowym wschodzie[2]. W Małym Dwoistym Kotle żleb zgodnie ze swoją nazwą (utworzoną jednak od dwuwierzchołkowej Dwoistej Turni) rozdwaja się – główna gałąź skierowana jest w stronę Niżniej Granackiej Szczerbiny, natomiast boczna ciągnie się ku Wyżniemu Granackiemu Przechodowi. Poniżej tego kotła żleb tworzy komin o wysokości 80 metrów[1]. Między odnogami Dwoistego Żlebu położona jest Mała Granacka Baszta[2].

Pierwsze wejście żlebem na Niżnią Granacką Szczerbinę:

  • letnie – Alfréd Grósz, 22 czerwca 1911 r.,
  • zimowe – brak danych, prawdopodobnie przed 1960 r.[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIII. Litworowy Szczyt – Staroleśna Szczerbina. Warszawa: Sport i Turystyka, 1967, s. 166–167, 223–226.
  2. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 382. ISBN 83-01-13184-5.