Otwórz menu główne

Edward Marian Peristy (ur. 15 maja 1897, zm. 1 października 1959 w Londynie) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Edward Marian Peristy
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data urodzenia 15 maja 1897
Data i miejsce śmierci 1 października 1959
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie II RP
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki II Brygada Legionów Polskich
4 Pułk Saperów
6 Pułk Saperów
5 Pułk Saperów
3 Batalion Saperów
8 Batalion Saperów
6 Lwowska Dywizja Piechoty
Stanowiska oficer do spraw wyszkolenia
zastępca dowódcy batalionu
dowódca saperów dywizyjnych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Edward Marian Peristy urodził się 15 maja 1897 roku w rodzinie Zachariasza. Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął w II Brygadzie Legionów[1]. 17 lipca 1919 roku jako plutonowy batalionu etapowego w Stanisławowie został mianowany z dniem 1 lipca 1919 roku podchorążym i otrzymał przeniesienie do kompanii zapasowej I baonu saperów[2].

W 1921 roku wziął udział w Kursie Pontonierskim w Modlinie[3]. W 1922 roku, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do 4 pułku saperów. W 1923 roku został przeniesiony do 6 pułku saperów, w którym pełnił obowiązki dowódcy XII batalionu saperów[4]. W 1924 roku był słuchaczem Kursu Doszkolenia Oficerów Saperów w Kościuszkowskim Obozie Szkolnym Saperów w Warszawie. Po ukończeniu kursu powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko w 6 pułku saperów[5]. W 1928 roku objął stanowisko kwatermistrza 6 pułku saperów[6]. 29 stycznia 1929 roku został komendantem kadry 6 pułku saperów w Przemyślu[7]. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony do dowództwa 4 Dywizji Piechoty w Toruniu na stanowisko szefa saperów[8]. 23 października 1931 roku został przeniesiony do 8 batalionu saperów w Toruniu na stanowisko oficera do spraw wyszkolenia[9]. 2 listopada 1931 roku został skierowany na 6 miesięczny kurs taktyczny dla oficerów saperów przy Wyższej szkole Wojennej[10]. W 1934 roku został przeniesiony do 5 batalionu saperów w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu[11]. W 1935 roku został zastępcą dowódcy 3 batalionu Saperów Wileńskich[12]. 11 maja 1937 roku został przeniesiony do Rezerwy Personalnej Oficerów przy Inspektorze Saperów z jednoczesnym przydziałem do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Stefana Dąb-Biernackiego[13]. W 1939 roku pozostawał w Rezerwie Personalnej Oficerów przy Inspektorze Saperów[14]. W 1939 roku dostał się do niewoli radzieckiej i został umieszczony w obozie w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu[15]. Na mocy porozumienia polsko-radzieckiego został zwolniony i udał się do nowo tworzonej Armii generała Andersa. Był dowódcą saperów 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty, następnie w pełnił służbę w Komisji Studiów Wojskowych 2 Korpusu[1].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b "Saperzy w Służbie Polsce" s. 580
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 81 z 31 lipca 1919 roku, poz. 2856.
  3. a b Spis oficerów na dzień 01.06.1921.
  4. Rocznik Oficerski 1923 s. 884, 908.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 90 z 5 września 1924 roku.
  6. Rocznik Oficerski z 1928.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 14.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 296.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 332.
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 11 z 17 czerwca 1934 roku.
  12. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku.
  13. Rozkaz wewnętrzny Nr 34 GISZ z dnia 15 maja 1936 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 66
  14. Rocznik Oficerski z 1939.
  15. Lista jeńców Kampanii Wrześniowej 1939, umieszczonych w obozie w GRIAZOWCU nr 1077.
  16. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku.
  17. Rocznik Oficerski z 1939
  18. Tajny Dziennik Personalny nr 2 z 19 marca 1939
  19. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 31 z 16 września 1922 roku
  20. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 57 z 29 maja 1923 roku.
  21. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 5 z 13 marca 1932 s.196
  22. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 15 z 11 listopada 1928 roku.

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932 i 1939.
  • Adam Szugajew, Saperzy w Służbie Polsce - księga pamiątkowa, Londyn 1985.
  • "Dzienniki Rozkazów Wojskowych".
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.